Αντέχουμε τον σκληρό πυρήνα των λόγων του Χριστού; Γιά να δούμε λοιπόν...

«Είπεν ο Κύριος∙ Καθώς θέλετε ίνα ποιώσιν υμίν οι άνθρωποι, και υμείς ποιείτε αυτοίς ομοίως…Πλην αγαπάτε τους εχθρούς υμών».

Αν είναι κάποιος πολύ ενάρετος άνθρωπος, θέλει να τον σέβονται, να τον εκτιμούν, να τον αγαπούν κλπ, άρα πρέπει κι αυτός να σέβεται, να εκτιμά, να αγαπά, κλπ. Αυτό έιναι σχετικά εύκολο.
Αλλά, εγώ που είμαι χαμένο κορμί, μέσα στό μαύρο μου το χάλι, θέλω τα ακόλουθα:

Θέλω όταν κάνω τό κακό στόν άλλον, να με συγχωρούν. Αυτό πρέπει να κάνω καί σε αυτόν που κάνει το κακό σε εμένα..

Θέλω όταν αμαρτάνω, να μη με κρίνουν αυστηρά αλλά να είναι οι άλλοι μιά αγκαλιά γιά μένα, όπως είναι ο Χριστός. Αυτό πρέπει να κάνω και στούς άλλους.

Θέλω όταν δανείζομαι χρήματα και δεν μπορώ να τα επιστρέψω, να με καταλαβαίνουν. Αυτό πρέπει να κάνω και στούς άλλους. 

Θέλω όταν απατώ την γυναίκα μου και με ανακαλύπτει, να με συγχωρέσει. Αυτό πρέπει να κάνω και εγω στην γυναίκα μου εαν με απατήσει.

Θέλω αν κάνω φόνο, να με κρίνουν με κατανόηση και αγάπη. Αυτό πρέπει να κάνω και εγώ γιά τους φονιάδες.

Θέλω όταν κλέβω τόν άλλον και με ανακαλύπτει να μου φερθεί με αγάπη και κατανόηση. Αυτό πρέπει να κάνω και γι αυτούς που με κλέβουν.

Θέλω όταν καταπατώ το χωράφι τού διπλανού μου να μην αντιδράσει, αλλά να προσεύχεται με πόνο για μένα για να καταλάβω το σφάλμα μου. Αρα, αυτό πρέπει να κάνω γι αυτούς πού καταπατούν το χωράφι μου.

Θέλω όταν βιάζω και κακοποιώ την κόρη του άλλου, όταν με συλλάβουν να μου δώσουν μιά ευκαιρία να ξαναγίνω άνθρωπος και να μην με καταριούνται. Αυτό πρέπει να κάνω κι εγώ για τούς βιαστές τής κόρης μου.

Θέλω όταν από φανατισμό και πλάνη κόβω καρωτίδες και κεφάλια μπροστά στίς κάμερες, κάποιος να προσεύχεται και για μένα και να μην με ταυτίζουν με το έγκλημά μου. Αυτό πρέπει να κάνω και εγώ γιά τους μουσουλμάνους αποκεφαλιστές.

Θέλω, επίσης, εάν είμαι ιερέας και είμαι κίναιδος, να μην με απεχθάνεται το εκκλησίασμα, αλλά να προσεύχεται για μένα . Αυτό, λοιπόν πρέπει και εγώ να κάνω για τούς κίναιδους ιερείς.

Θέλω, εάν είμαι ο ΓΑΠ, ο Σαμαράς, ο Παπακωνσταντίνου, ο Άκης, ο Κασιδιάρης, ο Στάλιν και ο Χίτλερ, πίσω από τα εγκλήματα τις απάτες  και τίς αποτυχίες μου να μην με ταυτίζουν με τις αμαρτίες μου αλλά να με βλέπουν όπως ο Χριστός και η μάνα μου και ο πατέρας μου: Μέ αγωνία γιά την σωτηρία μου και όχι σαν αποδιοπομπαίο τράγο. Αρα, αυτό πρέπει να κάνω και εγώ για τον καθένα από τούς προαναφερθέντες..

Αντέχουμε;  Δέν ξέρω οι ενάρετοι τί κάνουν, αλλά εμείς τα χαμένα κορμιά, δεν αντέχουμε να βαστάξουμε κάτι τέτοιο, παρά μόνον με την Χάρι και την δύναμη τού Ιησού Χριστού, όπως είπε σήμερα ο πνευματικός μου π. Εφραίμ Παναούσης. Τόνισε επίσης, πως καλό είναι να παραδεχόμαστε ενώπιον του Κυρίου αυτό πού δεν μπορούμε εμείς να κάνουμε, και να το ζητούμε επίμονα από Αυτόν, την μητέρα Του, την Κυρία Θεοτόκο μας και από τούς Αγίους μας, στίς προσευχές μας

 Δόξα τω Θεώ.... Γιά εμας, τα χαμένα κορμιά σταυρώθηκε... Γιά να μην μας κρίνει και μας σταυρώσει Εκείνος, αλλά, αντίθετα, γιά να μας σώσει πλησιάζοντάς μας με την Αγάπη του. 

«Ου γαρ απέστειλεν ο Θεός τον Υιόν αυτού εις τον κόσμον ίνα κρίνη τον κόσμον, αλλ’ ίνα σωθή ο κόσμος δι’ αυτού» (Ιωάν. γ' 17)

Καί ενώ Εκείνος μάς αγκάλιασε με την παρουσία Του ανάμεσά μας, εμείς, σάν τα κακομαθημένα καί δύστροπα παιδιά, τού  ανταποδώσαμε γροθιές, κλωτσιές και Σταύρωση. Καί εκείνος, δεν μας ανταπέδωσε τό κακό πού τού κάναμε, δέν μας έκρινε, δεν μας σταύρωσε, μόνο και μόνο για να μήν εκβιάσει την ελευθερία μας, για να μας δώσει χρόνο και παράδειγμα μεταστροφής, τρόπου ζωής και συμπεριφοράς πού οδηγεί στόν Ουρανό: Αυταπάρνηση, συγχώρεση και Σταύρωση του θελήματός μας μπροστά στήν αρρώστια και τήν επιθετικότητα τού αδελφού μας.

Ιω. 3,13 "καὶ οὐδεὶς ἀναβέβηκεν εἰς τὸν οὐρανὸν εἰ μὴ ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβάς, ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ὁ ὢν ἐν τῷ οὐρανῷ." Δηλ: Τόν δρόμο για τόν Ουρανό, δεν μπορείτε να τον φαντασθείτε και να τον επινοήσετε εσείς, γιατί είναι κάτι αναπάντεχο, πού δεν μπόρεσαν να το σκεφτούν και οι καλύτεροι φιλόσοφοί σας. Αυτό τον δρόμο, θα σάς τον δείξω Εγώ, ο Υιός και Λόγος τού Θεού, τό ενανθρωπήσαν δεύτερο προσωπο της Αγίας Τριάδος. Γιατί ποτέ σας δέν σκεφτήκατε πως ο δρόμος πού οδηγεί πρός τόν Ουρανό είναι ένας Σταυρός για τόν εγωισμό τού καθενός.

«Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν καί ἀράτω τόν σταυρόν αὐτοῦ καί ἀκολουθήτω μοι» (Μάρκ. η΄ 34).

Αυτό δυσκολευόμαστε να τό χωνέψουμε 2000 χρόνια μετά από την σταύρωσή Του.  Γυροφέρνουμε στό θέμα, αλλά τόν σκληρό πυρήνα δεν τολμούμε να τον ακουμπήσουμε. Τόν υποβαθμίζουμε, τον απονευρώνουμε και τον φέρνουμε στά μέτρα μας, γιατί τόν φοβόμαστε. Οποιος όμως, αποφασίσει να ζητήσει από τον Χριστό να τού μάθει να απαρνείται τον εαυτό του και να Σταυρώνεται, τότε, ΜΟΝΟΝ ΤΟΤΕ, ξεκλειδώνει ο Ουρανός. Κι αρχίζουν και γίνονται θαύματα...

"Η Βασιλεία τών Ουρανών δεν είναι Βασιλεία αναμαρτήτων, αλλά είναι Βασιλεία Εσταυρωμένων"


Αυτή είναι η θέση των Πατέρων για το μυστήριο τής Σταύρωσης, και καμία σχέση δεν έχει με τίς νομικές ερμηνείες των λατίνων περί ικανοποίησης της θείας δικαιοσύνης.

Τό μυστήριο τού Σταυρού, είναι τό μυστήριο της αποδοχής του Άλλου, όπως είναι, σ'όποιο χάλι παθητικό ή επιθετικό κι άν βρίσκεται,  προκειμένου να μην του ανταποδώσω τό κακό έστω κι αν αυτό μου κοστίσει την κακοποίησή μου. Αυτό λέει στην υπογραμμισμένη επικεφαλίδα ο Χριστός..

Η Αγάπη πού οδηγεί στόν ουρανό, δεν είναι μόνον γλυκερό συναίσθημα και χαϊδολογήματα, αλλά είναι θυσιαστική αυταπάρνηση, όπως αναλύει σε αυτήν την θαυμάσια ομιλία για τον δρόμο του Σταυρού, ο π. Νικόλαος Λουδοβίκος. Είναι η τέχνη να αγαπάς όταν τελειώνουν πιά οι γλύκες και τα χαϊδολογήματα..

Καί μετά από αυτό, είναι δυνατόν  να μην πεθάνουμε από αγάπη γιά έναν ΤΕΤΟΙΟ Θεό;.. 

Ημερολόγιο αγώνα: Ο φόβος καί ο κίνδυνος της Θεοεγκατάλειψης

  Άκουσα (εδώ), για τήν θεοεγκατάλειψη. Είναι, από ότι κατάλαβα, η διακοπή τής συχνής αισθήσεως τής χάριτος του Αγιόυ Πνεύματος, κυρίως σε διανοούμενους αγωνιστές της πίστεως, πού άρχισαν να υπερηφανεύονται πώς έχουν τήν Χάρι στο τσεπάκι, και που την χρησιμοποιούν προς ιδίαν απόλαυσιν.

  Η θεοεγκατάλειψη θεωρείται ευεργεσία, διότι έτσι ο Θεός ωθεί τον θεοεγκαταλελειμμένο  σε αγώνα κατά της ιδιωτικής απόλαυσης της Χάριτος καί σε στροφή πρός την «ταπεινή κενωτική κοινώνηση». Δηλαδή, προς τον αγώνα για το άδειασμα από την φιλαυτία και την μεθ᾿ αυταπαρνήσεως αγαπητική διακονία του άλλου. Από ότι άκουσα, αυτές είναι σκέψεις του γέροντος Σοφρωνίου του Έσσεξ.

  Εγώ έχω αυτόν τον κίνδυνο.

  Άρχισα να επιδιώκω τήν απόλαυση τής γαλήνης τής παρουσίας του Αγίου Πνεύματος, και συλλαμβάνω τον εαυτό μου να αρχίζει να τήν καταναλώνει κατ᾿ ιδίαν, σαν ένα ακόμα προϊόν απόλαυσης τῶν αισθήσεων.

  Κάτι σαν να επιδιώκω τήν συνέργεια του Αγίου Πνεύματος σε έναν πνευματικό αισθησιασμό.

  Ευτυχώς, η καθημερινή ενασχόλησή μου μέ τούς αρρώστους, η ευκαιρία δηλ. που μου παρέχεται να κενώνομαι αγαπητικά γιά τούς άλλους, είναι πάντα παρούσα. Και εδώ με ευνόησε ο Θεός. Εγώ είμαι ο άχρηστος, που αντί να ευχαριστήσω τον Θεό για αυτό Του το δώρο, και να Του το αντιδωρήσω διά των άλλων, τό υποτάσσω στην δική μου πνευματική βολή.

  Από εμένα εξαρτάται εάν θα αγωνιστώ να δώ τον κάθε άρρωστο πού μπαίνει στο ιατρείο σαν πονεμένο πουλάκι που θα τρέχω να τό αγκαλιάσω με όλη μου την καρδιά, άνευ όρων και εις βάρος της πνευματικής μου ηδονοθηρίας ή αντίθετα, εάν για χάρι της πνευματοσωματικής χαράς που αντλώ από την προσευχή και την συμμετοχή στην λειτουργική ζωή της εκκλησίας, θα κοιτάζω το ρολόι, και θα οχλούμαι και θα οργίζομαι από κάθε μη προγραμματισμένη παρουσία αρρώστου στο ιατρείο, ειδικά προς το τέλος του ωραρίου, οπότε θα θέλω να φύγω για να πάω στην εκκλησία, ειδικά τώρα, την σαρακοστή.

  Ξέρω, πώς όπως σε κάθε τραγικό δίλλημα, δεν υπάρχουν εγγυήσεις και διασφαλίσεις.  Καλούμαι να βρω την ισορροπία και συνήθως την χάνω από ολιγοπιστία, εγωισμό, ανυπομονησία και πνευματική ανωριμότητα…

 Πάντως, κάπως έτσι, από ότι κατάλαβα και διάβασα, προχωράει ο Πνευματικός αγώνας. Και αν χάνει για λίγο, ή και για πολύ τα ζύγια, έρχεται η προσευχούλα, η εξομολόγηση στόν πνευματικό, η Χάρις του Αγίου Πνεύματος που μας δωρίζεται αφειδώς κατά τα εκκλησιαστικά μυστήρια  καί η ατελεύτητη αγάπη Του, γιά να μας ξελασπώσει..

  Ε, να , εδώ είναι η υπεροχή τής Ορθοδοξίας: Τό σύστημα τής προπόνησής της είναι ανυπέρβλητο. Και μόνο αν σκεφτούμε την μη αποδοχή τής ιεράς παραδόσεως από τούς Προτεστάντες, καταλαβαίνουμε τήν βιωματική τους αναπηρία: Μά η ιερά παράδοση είναι η εμπειρία αυτού του αγώνα, που διδάσκει τούς μελλοντικούς αγωνιστές. Είναι τα case records που στέκουν οδηγός καθημερινής πάλης. Η  τιθάσευση, χαλιναγώγηση καί καταπολέμηση του εγωισμού δεν επιτυγχάνεται μόνο με θεωρητικές ασκήσεις τού νού, επί χάρτου επι της Αγίας Γραφής. Αυτές είναι αναγκαίες αλλά όχι ικανές να φτιάξουν αγωνιστές της Πίστεως. 

  Απαιτείται ψυχοσωματικός αγώνας, που θα επιστρατεύει, σφυρηλατεί και θα μεταμορφώνει εν Χριστώ,  και τόν νούν, και την επιθυμία και το συναίσθημα, και τό σώμα. Ολον τόν άνθρωπο. Οχι μόνον τον νούν του, όπως θέλουν οι νεοπλατωνίζοντες, νεοΘωμιστές, νεοΒαρλααμιστές.

 Εδώ είναι η Δόξα του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά και του Ιερού Ησυχασμού

 Αλλά, να, και πάλι ξέφυγα σε θεωρητικό αυνανισμό..

Θεέ μου, Σε ευχαριστώ γιά ότι κάνεις γιά μένα, ενώ είμαι τόσο χαμένο κορμί, που ώρες-ώρες δεν θέλω να με ξέρω…

" Ζητείτε" , αδέλφια, καί " δοθήσεται υμίν"

Έκλαψα πικρά για τα χρόνια πού έχασα..
Γιατί όσο ζούσε αυτο τό μικρόσωμο γεροντάκι στο Άγιο Όρος και στην Σουρωτή, εγώ διύλιζα τον κώνωπα της "ειδικής" άθεης αλήθειας μου στο προαύλιο της ιατρικής του Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης και στην κάπνα διαφόρων ειδών συνελεύσεων.
Και μετά κατάλαβα, πώς αυτό το γεροντάκι, δεν πέθανε, απλώς πήγε παραπέρα.
Αυτό το παραπέρα, για το οποίο αξίζει κανείς να ζήσει όλα τα δεινά αυτού τού κόσμου, -έμαθα τώρα τελευταία..
Αυτό το γεροντάκι, που έφυγε από τον δικό μας κόσμο το 1994, με τις οδύνες ενός καρκίνου, ΠΟΥ Ο ΙΔΙΟΣ ΖΗΤΟΥΣΕ ΧΡΟΝΙΑ ΝΑ ΠΑΘΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΤΟΝ ΠΑΘΟΥΝ ΑΛΛΟΙ, κάθε εβδομάδα, παρουσιάζεται στα παιδάκια της ιεραποστολής, κάπου στην Αφρική, και αγωνίζεται να τους δώσει την αγάπη του.
Όχι, παλαιοί μου σύντροφοι άθεοι μαρξιστές και μη. Δεν τρελάθηκα, ούτε με κατέλαβε ψυχωτική θρησκοληψία.
 Ούτε και θα δεχόμουν ούτε ένα λεπτό, πλέον, να πιστεύω κάτι που απλώς θα ήταν χρήσιμο για την πάρτη μου, εάν δεν καταλάβαινα ότι είναι αληθινό.
Πόσο αληθινό; Τόσο αληθινό όσο ο αριθμός 1/30000.
Τί είναι αυτό το ένα προς τριάντα χιλιάδες; Είναι η πιθανότητα  να ήταν τυχαία η ανεύρεση ενός συγκεκριμένου χαπιού στο πάτωμα τού ιατρείου μου, την ημέρα πού προσευχήθηκα για να πάρω την πληροφορία που μου έδωσε αυτό το χάπι.
Όχι, αδέλφια, αυτά δεν είναι μαγικά. Είναι η χάρις του Αγίου Πνεύματος, που έχουμε ΟΛΟΙ  μέσα μας, και που το μόνο που έχουμε να κάνουμε για να την αισθανθούμε, είναι απλώς, ΝΑ ΤΟ ΖΗΤΗΣΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΟΥΛΑ ΜΑΣ.


Υπάρχει, κάπου, ένας πατέρας που φροντίζει το παιδί του καθημερινά, αλλά εκείνο ποτέ δεν ζήτησε να τον γνωρίσει.. Για να ακριβολογούμε, θεωρεί τυχαία τα καθημερινά βοηθήματα που παίρνει από εκείνον, και αρνείται ΕΜΜΟΝΙΚΑ τήν πιθανότητα να τόν βοηθά κάποιος.. Καί, φυσικά, δεν απευθύνει ούτε ένα ευχαριστώ, σε αυτόν που θεωρεί ανύπαρκτον
Υπάρχει ένας πατέρας, που από τακτ και αγάπη για την ελευθερία τού παιδιού του,  ποτέ δεν θέλησε να εμφανισθεί σ' αυτό με μια εκκωφαντική εισβολή στο προσκήνιο. Αρκέσθηκε, από το παρασκήνιο τού αγνοημένου, να το αγαπά και να το φροντίζει ΑΝΕΥ ΟΡΩΝ.
Σκέπτεστε την χαρά του, όταν εκείνο τού πει " πατέρα μου, πού είσαι, μίλα μου" ;
Μην φοβάστε, κάντε μια προσευχούλα, κρυφά, για να μην μας πέσει και η κακομοίρα μούρη, όπως έκανα και εγώ στην αρχή και απλώστε τις κεραίες σας για να πάρετε την απάντηση. Επιμείνετε,  και μην απογοητεύεστε αν καθυστερήσει λιγάκι. (Σε εμένα, όταν ζήτησα αυτήν την επικοινωνία, η απάντηση καθυστέρησε …μισή ώρα, η πρώτη, γιατί μου ήρθε και η δεύτερη, εκεί που είχα χαλαρώσει και δεν τό περίμενα, εκείνο το βράδυ. Μιλάμε για απάντηση, και όχι για αυθυποβολή ή φαντασίωση, γιατί η πρώτη προσευχή μου, εκείνο το πρωινό Δευτέρας, του προηγούμενου Νοέμβρη, έθετε αυτό ακριβώς τό ερώτημα:  « Χριστέ μου, πες μου, πώς θα ξεχωρίσω την αυθυποβολή από την αληθινή επικοινωνία στην προσευχή» ;
Και αν δεν πάρετε απάντηση, εδώ θα είμαι. σε αυτό το ιστολόγιο, για να με φτύσετε. Στο κάτω κάτω, εγώ τό αξίζω αυτό το φτύσιμο...
Ά, και να σας πω και κάτι: Υπάρχει και ο αντίπαλος, που επιδιώκει να μπει στην συχνότητα. (Ξέρω, αυτό κι αν δεν μπορείτε να το χωνέψετε μέ τίποτα). Μην φοβάστε. Σιγά-σιγά μαθαίνουμε να τον πολεμάμε. Σαν και εμάς είναι κι αυτός: Νάρκισσος επαναστάτης, πλανημένο παιδί, για το οποίο, αυτή η Μορφή που βλέπουμε πιο επάνω, προσεύχονταν νύχτες για να σωθεί. Ναι, από αγάπη, όχι του οπαδού, αλλά του Ορθόδοξου..
Και μην τό ψάχνετε θεωρητικά. Όσο και αν σας περιγράφω πώς είναι να οδηγείς αυτοκίνητο, δεν πρόκειται να μάθετε, εάν δεν το επιχειρήσετε.
Έτσι είναι η πίστη και ειδικά η Ορθόδοξη: βίωμα σχέσης με τόν Θεό.  Όχι πώς δεν έχει θεωρία, που είναι και υπέρτερη σαφώς,  αλλά αυτή λιγότερο μετράει. Η γιαγιά μου δεν ήξερε να διαβάζει, και κόντεψε να αγιάσει…
Άιντε, άθεά μου αδέλφια: Μια ταπεινή, αλλά επίμονη προσευχούλα. Και μετά, θα τα πούμε στό level two…