Σήμερα, προτού να κοινωνήσω…

  Σήμερα, 8 το πρωί, πήγα στον Ιερό Ναό Αναλήψεως του Σωτήρος Βριλησσίων, για την θεία ευχαριστία και για να κοινωνήσω.

  Λίγο μετά από την έναρξη της θείας λειτουργίας, μία ηλικιωμένη κυρία, έκανε εμετό και δεν αισθάνθηκε καλά. 

  Ασκαρδαμυκτί, ελέγχω από μακριά την κατάστασή της, φοβούμενος μήπως τελικά χρειαστεί ως ιατρός να ασχοληθώ μαζί της, οπότε, πιθανόν, η εμπλοκή μου θα αποτρέψει το να μεταλάβω.

  Βλέπω πως έχει καλό χρώμα. Καί ενώ άρχισα να ησυχάζω, την βγάζουν εκτός ναού, για να καθήσει και να πάρει αέρα.

  Σκέπτομαι: Δέν είναι δυνατόν, βρέ χαμένε, ο κόσμος να αγωνιά και εσύ να παρακολουθείς την λειτουργία. Πήγαινε και κοινωνείς άλλην φορά. Προφανώς και δεν είναι θέλημα Θεού η γυναίκα να ζορίζεται, ο κόσμος δίπλα της να αγωνιά και εσύ να κρύβεσαι κάνοντας από μακριά εφησυχαστικές υποθέσεις για την υγεία της. Γιά να καταλάβετε, πόσο χαμένο κορμί είμαι, τα γράφω αυτά.

  Πηγαίνω, την ξαπλώνουμε σε τρείς καρέκλες, λέω σε μία επίτροπο του ναού και ακυρώνει την κλίση στό ΕΚΑΒ. Δέν έχει η γυναίκα κάτι σοβαρό. Αναλαμβάνω να την πάω εγώ στό σπίτι της με το αυτοκίνητό μου.

  Κάνοντας όπισθεν για να πλησιάσω μέσω του πεζόδρομου στον ναό, έχω εντοπίσει το μεταλλικό κολονάκι που φράζει το δρομάκι στό οποίο κινούμαι με όπισθεν. Ξεκινώ, και …το κολονάκι έχει εξαφανισθεί. Κοιτάω μέσω του καθρέφτη, γυρνάω και βλέπω, πουθενά κολονάκι. Επιταχύνω, μέ όπισθεν, χαρούμενος γιατί εφ όσον δεν υπάρχει κλονάκι, μπορώ να προσεγγίσω πολύ κοντά, και έτσι  δεν θα χρειαστεί η γυναίκα να περπατήσει πολύ, στην κατάσταση πού είναι.

  Καί …ακούγεται τό γνωστό ..ΜΠΑΜ. Βγαίνω, παραδόξως, χωρίς ιδιαίτερο στρες, και βλέπω την πίσω πινακίδα, ελαφρώς τσαλακωμένη, να εφάπτεται στό ..υπαρκτωτατο κολονάκι.

  Άλλοτε, θα αγχωνόμουνα. Τώρα, ούτε έσκυψα να δώ τι έγινε, πραγματικά τόση αδιαφορία είχα, μόνο σκέφτηκα: Ο Θεός παραχώρισε να μού παίξει ο διάολος σινεμά, όπως έλεγε ο Παΐσιος, και να μου φαίνεται εξαφανισμένο το κολονάκι. Ο Θεός θέλησε να τρακάρω ελαφρά, και ό Θεός θέλησε να διαπιστώσω, πως από την στιγμή πού εδώ και εβδομάδες συνειδητοποιώ πως ότι έκτακτο συμβαίνει προέρχεται από Αυτόν, (είτε ευδοκεί, είτε παραχωρεί ο Θεός να γίνει, αίροντας την πρόνοιά του) τότε μπορώ να αντιμετωπίζω την « ατυχία» με ψυχραιμία, χωρίς παροργισμό. Ναι, εγώ ο βλάσφημος υβριστής, προσπέρασα , σχεδόν χαρούμενα το τρακαρισματάκι, γιατί το θεώρησα εκ Θεού.

  Είπα μέσα μου: « Σε ευχαριστώ Χριστέ μου και Παναγία μου» 

  Και την κυρία πήγα στό σπίτι της, και την εξέτασα επί κάποια ώρα, και πρόλαβα και γύρισα και κοινώνησα.

  Όλα μου τα διευθέτησε η Χάρι Του, και τό πνευματικό τό μάθημα τό πήρα.

  Ξέρω πως δεν είμαι ούτε ικανός ούτε άξιος για να μέ φροντίζει η Αγάπη Του.

Χάριτι, και οικτιρμοίς και φιλανθρωπίαις Του ζώ, και συνεχίζω να τον θλίβω με τόν βόρβορο που κουβαλάω μέσα μου.

Ναι, γίνεται να είσαι κοσμικός, και να βγαίνεις από τον κόσμο, τείνοντας προς τον Θεό, στις καθημερινές σου υποθέσεις: Ο Θεός μού έδωσε γιά 4η φορά, οικονομική ενίσχυση, γιατί πίστεψα στην υπόσχεσή Του

.

  Πέμπτη 30 Αυγούστου: Απόγευμα 8μμ. Βρίσκω στο γραμματοκιβώτιο δύο λογαριασμούς: ΔΕΗ, με την πρώτη δόση του τἐλους φωτιζόμενων χώρων και ΕΥΔΑΠ, με την ετήσια πληρωμή τέλους αποχέτευσης. Σύνολο 440 ευρώ. Δεν διαθέτω ούτε ένα ευρώ. Οι λογαριασμοί πρέπει να εξοφληθούν έως την Δευτέρα 3 Σεπτεμβρίου.

  Προσεύχομαι στον Χριστό να μου τα βρει, όπως μου έχει φέρει, το 2012, τα αναγκαία για την πληρωμή του ΙΚΑ της γραμματέως του ιατρείου, όχι μία φορά, όχι δύο, αλλά τρείς φορές.

  Κάνω μία προεκτίμηση, προτού να  προσευχηθώ και να Του τα ζητήσω: Μήπως το ποσόν προορίζεται για σκοπό αντίθετο με την θέλησή Του; Για την πληρωμή του ΙΚΑ, είναι προφανές ότι μάλλον δεν αντίκειται στο θέλημά Του. Για την ΔΕΗ και την ΕΥΔΑΠ όμως; (για την πληρωμή της δόσης του δανείου αγοράς του αυτοκινήτου, το 2008, δεν τολμώ να του ζητήσω τίποτα, διότι θα μπορούσα να συντηρήσω το παλιό και να αποφύγω την αγορά καινούργιου. Επρόκειτο για προφανή ματαιοδοξία και υποδούλωσή μου στα δαιμονικά δάνεια).

  Πέμπτη βράδυ: Πιστεύω, αλλά και αμφιβάλλω. Πάω στο ΑΤΜ της Εθνικής, μήπως μπήκε κάποιο από τα πολλά χρεωστούμενα ποσά από τα ασφαλιστικά ταμεία με τα οποία ήμουν συμβεβλημένος μέχρι 1/1/2012. Τίποτα. Παίρνω τηλ την γραμματέα και ρωτώ εάν έχουμε κανένα περισσευούμενο ευρώ, Συνήθως, έχουμε κανένα πενηντάρικο.

  ΚΑΙ ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΞΕΚΙΝΑ: «Έχουμε», μου απαντά, «260 ευρώ». Ώπ!! Σ΄ευχαριστώ Χριστέ μου, σε ευχαριστώ Παναγία μου. Χρειάζονται άλλα 180 ευρώ. Ξέρω, δεν έχω καμία αμφιβολία. Θα μου δώσετε και τα υπόλοιπα, μέχρι την Δευτέρα τό πρωί.

  Το λέω, αλλά και αμφιβάλλω: Κι αν αποφασίσει να δοκιμάσει την πίστη μου, μη δίνοντάς μου το υπόλοιπο ποσό; Μυστήριο η αγάπη Του και η Πρόνοιά Του.

Αλλά πάλι, αυτό τό «Αιτείτε και δοθήσεται υμίν»; Είναι δυνατόν, ο Θεός να αθετεί την υπόσχεσή Του;

  Σκέπτομαι: Να αφαιρέσω το ποσόν από το ενοίκιο που θα δώσω αύριο Παρασκευή στον ιδιοκτήτη του ιατρείου. Αλλά, και αυτός έχει υποχρεώσεις, είναι και άρρωστος. Δέν μου φαίνεται θέλημα θεού να τα βρώ από εκεί τα υπόλοιπα χρήματα.

  Τό βράδυ, δεν μου βγαίνει τό μικρό απόδειπνο. Ολιγοπιστώ. Αγχώνομαι. Με αλώνει η  μέριμνα του κόσμου. Με αλώνει τό σκοτάδι του άρχοντος του κόσμου τούτου.. Παρακαλώ τόν Χριστό, να μου δώσει Πίστη. Να μην με αφήσει να καταληφθώ από τό άγχος της μέριμνας. Να μην με αφήσει να ηττηθώ από τον κόσμο και από τον διάβολο. Όχι γιατί είμαι ικανός ή άξιος. Είμαι ό έσχατος αυτού του κόσμου. Ο πλέον ευήμαρτος και διαβολόβροτος.  Αλλά γιατί Είναι Οικτίρμων και Φιλάνθρωπος… 

  Παρασκευή 31 Αυγούστου. Πρωί-πρωί, πάω στόν Αγιο Εφραίμ στην Νέα Μάκρη, για να προσευχηθώ για εμένα και για τούς ασθενείς μου. Στόν δρόμο, παίρνω τηλ. στην μάνα μου, στην Καβάλα, μήπως μου βάλει στόν λογαριασμό τα 180 ευρώ. Πράγμα σπάνιο, το τηλέφωνο δεν απαντά. Το εκλαμβάνω σαν απαρέσκεια του Θεού να βρώ με αυτόν τον τρόπο τα χρήματα. Δεν ξαναπαίρνω. Αργότερα, πάω στην Εθνική, και ρωτάω εάν υπάρχει κάποιο ένταλμα πληρωμής για μένα. Δεν υπάρχει. Προσεύχομαι και ολιγοπιστώ, ταυτόχρονα.

  Παρασκευή πρωι, 31 Αυγούστου, 10.30πμ, στο ιατρείο: Εκθέτω στην γραμματέα την κατάσταση. Καί τότε, έρχεται η μεγάλη ανακούφιση: « Μά, κ. Γιώργο, το ενοίκιο θα το πληρώσουμε την Δευτερα 3 Σεπτεμβρίου, καί όχι σήμερα.» Θεέ μου!! Αρα μπορώ να πάρω τό ποσόν από τα χρήματα του ενοικίου, να το δώσω στην σύζυγό μου και να πληρώσει εκείνη τούς λογαριασμούς την Δευτέρα τό πρωί, και κάπως αλλιώς να μου φέρει ο Θεός τα χρήματα μέσα στο Σαββατοκύριακο, μαζί με αυτά που θα βγάλουμε με την δουλειά της Παρασκευής. Αποφασίζω, δε, την καθιέρωση τρίωρου τακτικού ωράριου εργασίας και το Σάββατο και την Κυριακή.

  ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΟΛΟΚΛΗΡΩΝΕΤΑΙ ΤΟ ΘΑΥΜΑ: Παρασκευή πρωί, 10. 45: Μπαίνοντας στο σάιτ της «Μιλένιουμ Μπάνκ», για να κάνω την μεταφορά των 560 ευρώ στό ΙΚΑ, για την υπάλληλο, βρίσκω, πέρα από κάθε ελπίδα και λογική προσδοκία…860 Ευρώ. « Βρέ, Ευαγγελία, έβαλες εσύ στόν λογαριαμό αυτόν 860 ευρώ;» « Όχι, κ. Γιώργο. 560. Αντε να είχε κάτι λίγα ευρώ περίσσευμα» 

  ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Μπορούμε να νικήσουμε τον άρχοντα του κόσμου τούτου, τσακίζοντας ένα από τα μεγάλα του όπλα για την υποταγή μας στο βασίλειό του: Την μέριμνα για τις καθημερινές μας υποθέσεις.

  Ο Χριστός μας είναι ζωντανός. Αρκεί να Τον πιστεύουμε (εμπιστευόμαστε), να ταπεινωνόμαστε, να προσευχόμαστε, να εξομολογούμαστε και να κοινωνούμε τακτικά. ΤΟΤΕ, ΜΠΑΙΝΕΙ ΤΟ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΜΑΣ ΚΑΙ ΜΑΣ ΧΡΙΣΤΩΝΕΙ, ΜΑΣ ΑΓΙΑΖΕΙ, ΜΑΣ ΘΕΩΝΕΙ, ΣΙΓΑ-ΣΙΓΑ. 

Όχι γιατί το αξίζουμε ή γιατί τό μπορούμε. Αλλά με την Χάρι Του και την φιλανθρωπία Του. Από εμάς θέλει να μην κόψουμε την επαφή μαζί Του. Θέλει την αγάπη μας γι Αυτόν. Τα υπόλοιπα, τα κάνει Εκείνος για εμάς, εν Αγίω Πνεύματι.

  Αντε αδέλφια. Ας κάνουμε μιά μικρή προσπάθεια, να ξαναβρούμε το Ρωμαίικο. Γιατί, όπως προείπε και ο Πατροκοσμάς, αυτό το ψευδορωμαίικο του Διαφωτιστικού σκουπιδαριού της Δύσης, που αντί να έχει ιδανικό του τον Θεάνθρωπο, έχει τον ατομιστή, δήθεν ελεύθερο, άνθρωπο, αυτό το εξάμβλωμα. ξεψυχάει. Στο χέρι μας είναι να μην χαθούμε μαζί του.

  Γιά πέιτε μου, τώρα εσείς: Μετα από αυτά, τα ζωντανα θαύματα της παρουσίας Του στην ζωή μου, βιώνω, ξανά ποτέ εγώ στα σοβαρά, άγχος και έγνοια βιοπορισμού; 

  Μπορείτε, όσο θέλετε, όπως και εγω παλαιότερα, να ακούτε κάθε ημέρα ειδήσεις και να τρομοκρατείστε, να αγχώνεστε που μειώνονται τα εισοδήματα σας και που πέφτει η αγοραστική σας ικανότητα και να οργίζεστε, γιατί νομίζετε ότι τα πάντα εξαρτώνται από την δική σας δράση, αξιοσύνη και ικανότητα. Συνεχείστε, όσοι θέλετε να σας τραβάει από την μύτη ο άρχων του κόσμου τούτου, ο διάβολος.

  Η Ορθόδοξη Εκκλησία, ο αρχέγονος Χριστιανισμός χωρίς τις δαιμονοκρατούμενες αιρέσεις του, έχει για κεφαλή της τον Χριστό και δεν φοβάται τίποτα.

  « Σηκώνει τα πόδια της από την γή και τεντώνει το κεφάλι στον Ουρανό»

Καί έτσι γεννα Παΐσιους, Πορφύριους, Ιάκωβους, Θεόκλητους, Επιφάνειους, τώρα δα που μιλάμε, Αγίους.

  Συνδεθείτε με τα μυστήριά της. Καί μην φοβάστε τίποτα.

Σήμερα, το πρόσωπό μου έλαμπε, ώσπου και πάλι τό αμαύρωσα εγώ.

  Σήμερά, μετά την λήψη του σώματος και του αίματος του Χριστού κατά την θεία κοινωνία, φεύγοντας από την μονή Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Νέας Μάκρης, από τον ναό του Αγίου Εφραίμ, το πρόσωπό μου ήταν πιό λαμπερό και λείο από το σύνηθες. Σκέφθηκα:  «Λές, η Χάρις του Σωματος και του αίματος του Χριστού και η αγάπη του Αγίου Εφραίμ, να φωτίζουν τό πρόσωπο του κάθε ανάξιου αμαρτωλού σαν και μένα;»

  Καθώς κατέβαινα τήν Πεντέλη πρός τα Βριλήσσια, κατά στιγμές, κοίταζα στον καθρέφτη του αυτοκινήτου και πάλι μου φαινόταν, πως πράγματι, κάτι διαφορετικό υπήρχε στο πρόσωπό μου, πού όμως, σταδιακά εξασθενούσε.

  Στό φανάρι της ναυτικής βάσης των Βριλησσίων, κάποιος νεαρός μαύρος μετανάστης, πουλούσε χαρτομάντιλα. Βάζω το χέρι στην τσέπη, πιάνω δύο κέρματα: Τό ένα των 10 λεπτών, και το άλλο των 2 ευρώ. Δίνω το δεκάλεπτο και δεν παίρνω χαρτομάντιλο.

  Καί τότε, το πρόσωπό μου έπαψε να λάμπει… Και εγώ, ένοιωσα σαν να άδειασα εκείνη την στιγμή..

  Τσιγκουνεύτηκα τα δύο ευρώ, και έχασα το ελάχιστο Φώς. Αυτό τό Φώς, που δεν μπορεί να συνυπάρξει με το σκοτάδι των πεσμένων μας υπάρξεων..

  Κι όμως: Ο Χριστός μας, μού είχε φέρει από το πουθενά, 440 ευρώ που χρειάζονται για να πληρώσω την πρώτη δόση του χαρατσιού με την ΔΕΗ, και τα ετήσια τέλη αποχέτευσης της ΕΥΔΑΠ. Θα γράψω την επόμενη φορά γι αυτό. Γι αυτό έγραφα προηγουμένως γιά ανάρτηση, αλλά έγινε διακοπή ρεύματος και το έχασα, και εγώ το ερμήνευσα, πως ο Θεός δεν θέλει να γράψω γι αυτό.

  Μού έδωσε τόσα ευρώ και εγώ τσιγκουνεύτηκα τα δύο.

  Ούτε ικανός, ούτε άξιος είμαι για να φωτίζομαι. Μόνο η Χάρις Του και η φιλανθρωπία Του θα μπορούσε να μου δίνει συνέχεια, ενώ είμαι τόσο ανάξιος..

 

Τό ατύχημά μου, της 6ης Σεπτεμβρίου 1999...

  Δευτέρα, 6 Σεπτεμβρίου 1999. Στίς 5 τό πρωί, ξεκινώ από την Καβάλα για να παρουσιασθώ στις 8 στό 424 Στρατιωτικό νοσοκομείο, στην Θεσσαλονίκη, για μετεκπαίδευση.

  Στά Νέα Κερδύλια αρχίζει να ψιχαλίζει. Έτρεχα με 120 χιλιόμετρα. Μπαίνω σε μια σχετικά ήπια αριστερά στροφή. Ο δρόμος είναι διπλής κατεύθυνσης.

  Τότε, το αυτοκίνητο αρχίζει να κάνει «οχτάρια» στον δρόμο, καθ᾿ όλο το πλάτος του, ώστε κάθε φορά που προσεγγίζει την αριστερή πλευρά του δρόμου, πρός την θάλασσα, να φοβάμαι ότι θα πεταχθώ έξω. Ηταν ακόμη νύκτα, και δεν έβλεπα πέραν των ορίων του δρόμου. Έχω την αγωνία μην έρθει αυτοκίνητο από το απέναντι ρεύμα, και τον σκοτώσω και σκοτωθώ..

  Τό αμάξι, πρέπει να έκανε 6-8 οχτάρια. Δεν ήξερα, τότε από «ανάποδο τιμόνι» για να προσπαθήσω με αξιώσεις να το επανελέγξω. Μάλλον έκανα τις λάθος κινήσεις…

 Μέ την ορμή που είχε αποκτήσει το αμάξι, σε μιά στιγμή, περιστρέφεται προς τα αριστερά, περί κατακορύφου άξονος καθέτου στόν δρόμο, στρίβει, δηλ. το μπροστινό μέρος πρός την θάλασσα καί το πίσω πρός την δεξιά άκρη του δρόμου.

  Τότε, κατάλαβα ότι θα τουμπάρει και θα κάνει κολοτούμπες πρός τα Δεξιά..

  Δύο σκέψεις πέρασαν αστραπιαία στό μυαλό μου: «Τό παιδί! Πώς θα τό μάθει το παιδί!» και «Θα ξυπνήσω, άραγε στό νοσοκομείο; Καί σε τι κατάσταση;».

  Τήν επόμενη στιγμή, το αυτοκίνητο, ξαφνικά…. ακινητοποιείται, κάθετα στόν άξονα του δρόμου, με τό πίσω μέρος του να βρίσκεται στην δεξιά άκρη του οδοστρώματος. Έτσι.. απλά και απρόσμενα,  παρά την ορμή που είχε αποκτήσει και που ήταν φυσικώς αδύνατον να μην το ανατρέψει.

  Κατεβαίνω γρήγορα, προσπαθώντας να δώσω μιά εξήγηση. Οι πίσω ρόδες βρίσκονται πάνω σε χώμα, στην άκρη του δρόμου.

  «Έ, είπα, έτσι εξηγείται: Πάτησαν οι ρόδες σε χώμα, και έπαψε το αμάξι να γλυστράει». Γρήγορα, ξεκινάω, για να μην φράζω τον δρόμο, και έφθασα με ..60 στην Θεσσαλονίκη από τήν τρομάρα μου.

  Ούτε κεράκι άναψα πουθενά, ούτε είπα κανένα ευχαριστώ σε θεό ή Άγιο. Ήμουν άθεος.

  Σέ 6 ημέρες, μετά τό τέλος της μετεκπαίδευσης, επιστρέφω ημέρα μεσημέρι, με ηλιόλουστο καιρό στήν Καβάλα. Πλησιάζοντας στό σημείο του συμβάντος, σταματώ, για να ανασκοπήσω το γεγονός. Καιρός διαυγέστατος. Δεξιά μου: Τό περιβόλι της Παναγιάς, ο Άθως, το Άγιο Όρος..

  Ψάχνω τό σημείο που το αυτοκίνητο ακινητοποιήθηκε. 

  ΚΑΙ ΤΟΤΕ, ΣΥΓΚΛΟΝΊΖΟΜΑΙ, ΟΤΑΝ ΠΟΥΘΕΝΑ ΔΕΝ ΒΡΙΣΚΩ ΧΩΜΑ ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. Παντού, σε απόσταση εκατοντάδων μέτρων, ΤΣΙΜΕΝΤΕΝΙΟ ΚΡΑΣΠΕΔΟ.

  Κοιτάω σαν χαζός, πάω και έρχομαι πέρα-δώθε για να βρώ το σημείο οπου δεν υπάρχει κράσπεδο. Πουθενά. Πάω πιο πέρα, βρίσκω την στροφή όπου άρχισε το αμάξι να κάνει οκτάρια, έρχομαι πρός την Θεσσαονίκη, πουθενα χώμα. Παντού τσιμεντένιο κράσπεδο, χωρίς καμία λύση της συνεχείας του, πουθενά.

  Έφυγα για Καβάλα, με ένα μεγάλο ερωτηματικό στην ψυχή μου.

 Η ημέρα διαυγής και ηλιόλουστη, τα Κερδύλια αριστερά μου.

  Ο Άθως, δεξιά..

 Και ούτε ένα ευχαριστώ δεν είπα. Ούτε μου πέρασε από το μυαλό η υπόνοια πως κάποιος με βοήθησε..

 Γι αυτό, τώρα, κάθε φορά που πάω να πω στο απόδειπνο το «Άξιον εστί ως αληθώς, μακαρίζειν σε την Θεοτόκον..», σταματάω, καί κλαίω. Πνίγομαι από το μέγεθος της αχαριστίας μου. 

  Θυμάμαι πόσες φορές Την έβρισα, πρίν και μετά από το συμβάν της 6^ης Σεπτεμβρίου και φρίττω, βδελύττομαι,  αηδιάζω με τον εαυτό μου.

  Υπεραγία Θεοτόκε, μητέρα του Κυρίου και Θεού και Σωτήρα μας Ιησού Χριστού, γιατί συνεχίζεις πάντα να με αγαπάς, εμένα, το σχαιό χωμάτινο κατακάθι;

  Γιατί κάθε φορά που σε παρακαλάω για κάτι, νοιώθω μια γαλήνη μέσα μου;

  Άπειρη η αγάπη Της, η συγγνώμη Της και η αγκαλιά Της.

  Απείρως απειρώτερη από την άπειρη αχαριστία μου.

 

 

Τό μάθημα πού πήρα από τον Μεγαλομάρτυρα Αγιο Εφραίμ (Νέας Μάκρης)

Εχθές, πήγα ένα εικονίδιο του Αγίου Εφραίμ σε μία ασθενή μου, νέα στην ηλικία, που έχει μεταστατικό καρκίνωμα νεφρού, στούς πνεύμονες και στό ήπαρ.

  Φεύγοντας, συγκλονισμένος από την κατάστασή της, παρακάλεσα με πόνο ψυχής, να κάνει ο Άγιος Εφραίμ το θαύμα του. Με φορτικότητα και μέ απαιτητικότητα, παρακαλούσα τον Άγιο να εμφανιστεί στην ασθενή και στους συγγενείς της και να την σώσει.

  Παράλληλα, αυτό τον καιρό, προσεύχομαι νοερά, ως εξής: «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με τον αμαρτωλό, και δίδαξέ με να έχω μνήμη θανάτου και να ταπεινώνομαι, να προσεύχομαι, να πιστεύω, να υπομένω, να συγχωρώ και να αγαπώ». Θα καταλάβατε ότι η προσευχή αυτή είναι μία σύνθεση της νοεράς προσευχής και της προσευχής των πατέρων τής Όπτινα, καθώς και των διδαχών του Αγίου Σιλουανού του Αθωνίτου και του γέροντα Σωφρόνιου. 

  Όποιος λίγο προσεύχεται, γνωρίζει πως στην αρχή, λίγα καταλαβαίνει από την προσευχή που απαγγέλει. Ξέρει επίσης, πως με τον καιρό, η χάρις του Αγίου Πνεύματος τον κάνει να νοιώθει βαθύτερα τα νοήματα των λόγων, σιγά-σιγά να τα βιώνει..

  Σήμερα το πρωί, βρέθηκα στον ναό του Αγίου Εφραίμ, στην Νέα Μάκρη.

  Προσκύνησα το Άγιο λείψανό του, και τον παρακάλεσα να θεραπεύσει την ασθενή μου. Κατόπιν, έπιασα ένα στασίδι δεξιά, και περίμενα..

  Δεν ήξερα ακριβώς τι περίμενα. Περίμενα κάποια απάντηση, που είτε θα με διαβεβαίωνε πως ο Άγιος θα επισκευθεί την ασθενή, είτε θα με επέπληττε για το θράσος της απαιτητικότητάς μου.

Καί τότε, μεταξύ της μικρής και της Μεγάλης εξόδου του ιερέα, η Αγάπη του Αγίου, μου έδωσε ένα συγκλονιστικό μάθημα:

  Την είδα να μπαίνει στον ναό κουτσαίνοντας, υποβασταζόμενη από τον πατέρα της. Θα ήταν 30-35 ετών, άγνωστη σε μένα.  Κρατούσε με το δεξί της χέρι την πατερίτσα. Πλησίασε την λάρνακα του Αγίου από την μεριά του κεφαλιού του. Άφησε την πατερίτσα στον πατέρα της και έβαλε τα χέρια της πάνω στην λάρνακα, σαν να αγκάλιαζε το κεφάλι του Αγίου. 

« Καί δίδαξέ με να προσεύχομαι..».

   Καί τότε, άρχισε να μιλάει ψιθυριστά στήν κάρα του Αγίου. Δεν άκουγα τι του έλεγε, μα ήταν σαν να γλυκομιλούσε μια μάνα στό άρρωστο αγγελούδι της που το κρατούσε στήν αγκαλιά της. Ηταν τέτοια η στοργή της πρός τον Αγιο και ηταν τέτοια η δύναμη της προσευχής της, που εγώ συγκλονίστηκα.

«Νά πιστεύω και να υπομένω..»

  Σαν κεραυνός, μαζί με τα δάκρυά μου, ήλθε στο μυαλό μου η συνειδητοποίηση: Πόσα χρόνια άραγε, αυτή η κοπέλα προσεύχεται με τόση θέρμη; Και αφού συνεχίζει να είναι άρρωστη, τι της δίνει τόση ΥΠΟΜΟΝΗ να συνεχίζει να προσεύχεται, αν όχι η ΠΙΣΤΗ της, δηλαδή η εμπιστοσύνη της προς τον Χριστό και στον Άγιο; Εγώ ήμουν έτοιμος, μέσα σε μία ημέρα, εάν ο Άγιος δεν κάνει το θαύμα που του ζήτησα, να αρχίζω να αμφιβάλλω για τα πάντα. Κι ας παπαγάλιζα, εδώ και μερικές μέρες «και δίδαξέ με να προσεύχομαι, να πιστεύω και να υπομένω».

  Καί να που σήμερα, Σάββατο 4 Αυγούστου 2012, ο ζωντανός Χριστός και ο ζωντανός Άγιος Εφραίμ, μου έδειξαν τι θα πεί προσευχή, πίστη και υπομονή..

  Άγιε μου Μεγαλομάρτυρα Εφραίμ, σε ευχαριστώ. Συγχώρεσέ με τον αχάριστο, αμαρτωλό, ανάξιο και ολιγόπιστο. Ο Χριστός μας να Σου δίνει την δύναμη να θεραπεύεις, όπως κάνεις συνεχώς και αδιάλειπτα εδώ και 60 χρόνια.

  Περιμένω, Άγιε μου, να με διδάξεις με τον μοναδικό Σου τρόπο, τον τρόπο της Χάριτος του Αγίου Πνεύματος, και το υπόλοιπο της προσευχής: ".νά συγχωρώ και να αγαπώ"

ΑΜΗΝ