Ναι, γίνεται να είσαι κοσμικός, και να βγαίνεις από τον κόσμο, τείνοντας προς τον Θεό, στις καθημερινές σου υποθέσεις: Ο Θεός μού έδωσε γιά 4η φορά, οικονομική ενίσχυση, γιατί πίστεψα στην υπόσχεσή Του

.

  Πέμπτη 30 Αυγούστου: Απόγευμα 8μμ. Βρίσκω στο γραμματοκιβώτιο δύο λογαριασμούς: ΔΕΗ, με την πρώτη δόση του τἐλους φωτιζόμενων χώρων και ΕΥΔΑΠ, με την ετήσια πληρωμή τέλους αποχέτευσης. Σύνολο 440 ευρώ. Δεν διαθέτω ούτε ένα ευρώ. Οι λογαριασμοί πρέπει να εξοφληθούν έως την Δευτέρα 3 Σεπτεμβρίου.

  Προσεύχομαι στον Χριστό να μου τα βρει, όπως μου έχει φέρει, το 2012, τα αναγκαία για την πληρωμή του ΙΚΑ της γραμματέως του ιατρείου, όχι μία φορά, όχι δύο, αλλά τρείς φορές.

  Κάνω μία προεκτίμηση, προτού να  προσευχηθώ και να Του τα ζητήσω: Μήπως το ποσόν προορίζεται για σκοπό αντίθετο με την θέλησή Του; Για την πληρωμή του ΙΚΑ, είναι προφανές ότι μάλλον δεν αντίκειται στο θέλημά Του. Για την ΔΕΗ και την ΕΥΔΑΠ όμως; (για την πληρωμή της δόσης του δανείου αγοράς του αυτοκινήτου, το 2008, δεν τολμώ να του ζητήσω τίποτα, διότι θα μπορούσα να συντηρήσω το παλιό και να αποφύγω την αγορά καινούργιου. Επρόκειτο για προφανή ματαιοδοξία και υποδούλωσή μου στα δαιμονικά δάνεια).

  Πέμπτη βράδυ: Πιστεύω, αλλά και αμφιβάλλω. Πάω στο ΑΤΜ της Εθνικής, μήπως μπήκε κάποιο από τα πολλά χρεωστούμενα ποσά από τα ασφαλιστικά ταμεία με τα οποία ήμουν συμβεβλημένος μέχρι 1/1/2012. Τίποτα. Παίρνω τηλ την γραμματέα και ρωτώ εάν έχουμε κανένα περισσευούμενο ευρώ, Συνήθως, έχουμε κανένα πενηντάρικο.

  ΚΑΙ ΤΟ ΘΑΥΜΑ ΞΕΚΙΝΑ: «Έχουμε», μου απαντά, «260 ευρώ». Ώπ!! Σ΄ευχαριστώ Χριστέ μου, σε ευχαριστώ Παναγία μου. Χρειάζονται άλλα 180 ευρώ. Ξέρω, δεν έχω καμία αμφιβολία. Θα μου δώσετε και τα υπόλοιπα, μέχρι την Δευτέρα τό πρωί.

  Το λέω, αλλά και αμφιβάλλω: Κι αν αποφασίσει να δοκιμάσει την πίστη μου, μη δίνοντάς μου το υπόλοιπο ποσό; Μυστήριο η αγάπη Του και η Πρόνοιά Του.

Αλλά πάλι, αυτό τό «Αιτείτε και δοθήσεται υμίν»; Είναι δυνατόν, ο Θεός να αθετεί την υπόσχεσή Του;

  Σκέπτομαι: Να αφαιρέσω το ποσόν από το ενοίκιο που θα δώσω αύριο Παρασκευή στον ιδιοκτήτη του ιατρείου. Αλλά, και αυτός έχει υποχρεώσεις, είναι και άρρωστος. Δέν μου φαίνεται θέλημα θεού να τα βρώ από εκεί τα υπόλοιπα χρήματα.

  Τό βράδυ, δεν μου βγαίνει τό μικρό απόδειπνο. Ολιγοπιστώ. Αγχώνομαι. Με αλώνει η  μέριμνα του κόσμου. Με αλώνει τό σκοτάδι του άρχοντος του κόσμου τούτου.. Παρακαλώ τόν Χριστό, να μου δώσει Πίστη. Να μην με αφήσει να καταληφθώ από τό άγχος της μέριμνας. Να μην με αφήσει να ηττηθώ από τον κόσμο και από τον διάβολο. Όχι γιατί είμαι ικανός ή άξιος. Είμαι ό έσχατος αυτού του κόσμου. Ο πλέον ευήμαρτος και διαβολόβροτος.  Αλλά γιατί Είναι Οικτίρμων και Φιλάνθρωπος… 

  Παρασκευή 31 Αυγούστου. Πρωί-πρωί, πάω στόν Αγιο Εφραίμ στην Νέα Μάκρη, για να προσευχηθώ για εμένα και για τούς ασθενείς μου. Στόν δρόμο, παίρνω τηλ. στην μάνα μου, στην Καβάλα, μήπως μου βάλει στόν λογαριασμό τα 180 ευρώ. Πράγμα σπάνιο, το τηλέφωνο δεν απαντά. Το εκλαμβάνω σαν απαρέσκεια του Θεού να βρώ με αυτόν τον τρόπο τα χρήματα. Δεν ξαναπαίρνω. Αργότερα, πάω στην Εθνική, και ρωτάω εάν υπάρχει κάποιο ένταλμα πληρωμής για μένα. Δεν υπάρχει. Προσεύχομαι και ολιγοπιστώ, ταυτόχρονα.

  Παρασκευή πρωι, 31 Αυγούστου, 10.30πμ, στο ιατρείο: Εκθέτω στην γραμματέα την κατάσταση. Καί τότε, έρχεται η μεγάλη ανακούφιση: « Μά, κ. Γιώργο, το ενοίκιο θα το πληρώσουμε την Δευτερα 3 Σεπτεμβρίου, καί όχι σήμερα.» Θεέ μου!! Αρα μπορώ να πάρω τό ποσόν από τα χρήματα του ενοικίου, να το δώσω στην σύζυγό μου και να πληρώσει εκείνη τούς λογαριασμούς την Δευτέρα τό πρωί, και κάπως αλλιώς να μου φέρει ο Θεός τα χρήματα μέσα στο Σαββατοκύριακο, μαζί με αυτά που θα βγάλουμε με την δουλειά της Παρασκευής. Αποφασίζω, δε, την καθιέρωση τρίωρου τακτικού ωράριου εργασίας και το Σάββατο και την Κυριακή.

  ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΟΛΟΚΛΗΡΩΝΕΤΑΙ ΤΟ ΘΑΥΜΑ: Παρασκευή πρωί, 10. 45: Μπαίνοντας στο σάιτ της «Μιλένιουμ Μπάνκ», για να κάνω την μεταφορά των 560 ευρώ στό ΙΚΑ, για την υπάλληλο, βρίσκω, πέρα από κάθε ελπίδα και λογική προσδοκία…860 Ευρώ. « Βρέ, Ευαγγελία, έβαλες εσύ στόν λογαριαμό αυτόν 860 ευρώ;» « Όχι, κ. Γιώργο. 560. Αντε να είχε κάτι λίγα ευρώ περίσσευμα» 

  ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Μπορούμε να νικήσουμε τον άρχοντα του κόσμου τούτου, τσακίζοντας ένα από τα μεγάλα του όπλα για την υποταγή μας στο βασίλειό του: Την μέριμνα για τις καθημερινές μας υποθέσεις.

  Ο Χριστός μας είναι ζωντανός. Αρκεί να Τον πιστεύουμε (εμπιστευόμαστε), να ταπεινωνόμαστε, να προσευχόμαστε, να εξομολογούμαστε και να κοινωνούμε τακτικά. ΤΟΤΕ, ΜΠΑΙΝΕΙ ΤΟ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΜΑΣ ΚΑΙ ΜΑΣ ΧΡΙΣΤΩΝΕΙ, ΜΑΣ ΑΓΙΑΖΕΙ, ΜΑΣ ΘΕΩΝΕΙ, ΣΙΓΑ-ΣΙΓΑ. 

Όχι γιατί το αξίζουμε ή γιατί τό μπορούμε. Αλλά με την Χάρι Του και την φιλανθρωπία Του. Από εμάς θέλει να μην κόψουμε την επαφή μαζί Του. Θέλει την αγάπη μας γι Αυτόν. Τα υπόλοιπα, τα κάνει Εκείνος για εμάς, εν Αγίω Πνεύματι.

  Αντε αδέλφια. Ας κάνουμε μιά μικρή προσπάθεια, να ξαναβρούμε το Ρωμαίικο. Γιατί, όπως προείπε και ο Πατροκοσμάς, αυτό το ψευδορωμαίικο του Διαφωτιστικού σκουπιδαριού της Δύσης, που αντί να έχει ιδανικό του τον Θεάνθρωπο, έχει τον ατομιστή, δήθεν ελεύθερο, άνθρωπο, αυτό το εξάμβλωμα. ξεψυχάει. Στο χέρι μας είναι να μην χαθούμε μαζί του.

  Γιά πέιτε μου, τώρα εσείς: Μετα από αυτά, τα ζωντανα θαύματα της παρουσίας Του στην ζωή μου, βιώνω, ξανά ποτέ εγώ στα σοβαρά, άγχος και έγνοια βιοπορισμού; 

  Μπορείτε, όσο θέλετε, όπως και εγω παλαιότερα, να ακούτε κάθε ημέρα ειδήσεις και να τρομοκρατείστε, να αγχώνεστε που μειώνονται τα εισοδήματα σας και που πέφτει η αγοραστική σας ικανότητα και να οργίζεστε, γιατί νομίζετε ότι τα πάντα εξαρτώνται από την δική σας δράση, αξιοσύνη και ικανότητα. Συνεχείστε, όσοι θέλετε να σας τραβάει από την μύτη ο άρχων του κόσμου τούτου, ο διάβολος.

  Η Ορθόδοξη Εκκλησία, ο αρχέγονος Χριστιανισμός χωρίς τις δαιμονοκρατούμενες αιρέσεις του, έχει για κεφαλή της τον Χριστό και δεν φοβάται τίποτα.

  « Σηκώνει τα πόδια της από την γή και τεντώνει το κεφάλι στον Ουρανό»

Καί έτσι γεννα Παΐσιους, Πορφύριους, Ιάκωβους, Θεόκλητους, Επιφάνειους, τώρα δα που μιλάμε, Αγίους.

  Συνδεθείτε με τα μυστήριά της. Καί μην φοβάστε τίποτα.

Σήμερα, το πρόσωπό μου έλαμπε, ώσπου και πάλι τό αμαύρωσα εγώ.

  Σήμερά, μετά την λήψη του σώματος και του αίματος του Χριστού κατά την θεία κοινωνία, φεύγοντας από την μονή Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Νέας Μάκρης, από τον ναό του Αγίου Εφραίμ, το πρόσωπό μου ήταν πιό λαμπερό και λείο από το σύνηθες. Σκέφθηκα:  «Λές, η Χάρις του Σωματος και του αίματος του Χριστού και η αγάπη του Αγίου Εφραίμ, να φωτίζουν τό πρόσωπο του κάθε ανάξιου αμαρτωλού σαν και μένα;»

  Καθώς κατέβαινα τήν Πεντέλη πρός τα Βριλήσσια, κατά στιγμές, κοίταζα στον καθρέφτη του αυτοκινήτου και πάλι μου φαινόταν, πως πράγματι, κάτι διαφορετικό υπήρχε στο πρόσωπό μου, πού όμως, σταδιακά εξασθενούσε.

  Στό φανάρι της ναυτικής βάσης των Βριλησσίων, κάποιος νεαρός μαύρος μετανάστης, πουλούσε χαρτομάντιλα. Βάζω το χέρι στην τσέπη, πιάνω δύο κέρματα: Τό ένα των 10 λεπτών, και το άλλο των 2 ευρώ. Δίνω το δεκάλεπτο και δεν παίρνω χαρτομάντιλο.

  Καί τότε, το πρόσωπό μου έπαψε να λάμπει… Και εγώ, ένοιωσα σαν να άδειασα εκείνη την στιγμή..

  Τσιγκουνεύτηκα τα δύο ευρώ, και έχασα το ελάχιστο Φώς. Αυτό τό Φώς, που δεν μπορεί να συνυπάρξει με το σκοτάδι των πεσμένων μας υπάρξεων..

  Κι όμως: Ο Χριστός μας, μού είχε φέρει από το πουθενά, 440 ευρώ που χρειάζονται για να πληρώσω την πρώτη δόση του χαρατσιού με την ΔΕΗ, και τα ετήσια τέλη αποχέτευσης της ΕΥΔΑΠ. Θα γράψω την επόμενη φορά γι αυτό. Γι αυτό έγραφα προηγουμένως γιά ανάρτηση, αλλά έγινε διακοπή ρεύματος και το έχασα, και εγώ το ερμήνευσα, πως ο Θεός δεν θέλει να γράψω γι αυτό.

  Μού έδωσε τόσα ευρώ και εγώ τσιγκουνεύτηκα τα δύο.

  Ούτε ικανός, ούτε άξιος είμαι για να φωτίζομαι. Μόνο η Χάρις Του και η φιλανθρωπία Του θα μπορούσε να μου δίνει συνέχεια, ενώ είμαι τόσο ανάξιος..

 

Τό ατύχημά μου, της 6ης Σεπτεμβρίου 1999...

  Δευτέρα, 6 Σεπτεμβρίου 1999. Στίς 5 τό πρωί, ξεκινώ από την Καβάλα για να παρουσιασθώ στις 8 στό 424 Στρατιωτικό νοσοκομείο, στην Θεσσαλονίκη, για μετεκπαίδευση.

  Στά Νέα Κερδύλια αρχίζει να ψιχαλίζει. Έτρεχα με 120 χιλιόμετρα. Μπαίνω σε μια σχετικά ήπια αριστερά στροφή. Ο δρόμος είναι διπλής κατεύθυνσης.

  Τότε, το αυτοκίνητο αρχίζει να κάνει «οχτάρια» στον δρόμο, καθ᾿ όλο το πλάτος του, ώστε κάθε φορά που προσεγγίζει την αριστερή πλευρά του δρόμου, πρός την θάλασσα, να φοβάμαι ότι θα πεταχθώ έξω. Ηταν ακόμη νύκτα, και δεν έβλεπα πέραν των ορίων του δρόμου. Έχω την αγωνία μην έρθει αυτοκίνητο από το απέναντι ρεύμα, και τον σκοτώσω και σκοτωθώ..

  Τό αμάξι, πρέπει να έκανε 6-8 οχτάρια. Δεν ήξερα, τότε από «ανάποδο τιμόνι» για να προσπαθήσω με αξιώσεις να το επανελέγξω. Μάλλον έκανα τις λάθος κινήσεις…

 Μέ την ορμή που είχε αποκτήσει το αμάξι, σε μιά στιγμή, περιστρέφεται προς τα αριστερά, περί κατακορύφου άξονος καθέτου στόν δρόμο, στρίβει, δηλ. το μπροστινό μέρος πρός την θάλασσα καί το πίσω πρός την δεξιά άκρη του δρόμου.

  Τότε, κατάλαβα ότι θα τουμπάρει και θα κάνει κολοτούμπες πρός τα Δεξιά..

  Δύο σκέψεις πέρασαν αστραπιαία στό μυαλό μου: «Τό παιδί! Πώς θα τό μάθει το παιδί!» και «Θα ξυπνήσω, άραγε στό νοσοκομείο; Καί σε τι κατάσταση;».

  Τήν επόμενη στιγμή, το αυτοκίνητο, ξαφνικά…. ακινητοποιείται, κάθετα στόν άξονα του δρόμου, με τό πίσω μέρος του να βρίσκεται στην δεξιά άκρη του οδοστρώματος. Έτσι.. απλά και απρόσμενα,  παρά την ορμή που είχε αποκτήσει και που ήταν φυσικώς αδύνατον να μην το ανατρέψει.

  Κατεβαίνω γρήγορα, προσπαθώντας να δώσω μιά εξήγηση. Οι πίσω ρόδες βρίσκονται πάνω σε χώμα, στην άκρη του δρόμου.

  «Έ, είπα, έτσι εξηγείται: Πάτησαν οι ρόδες σε χώμα, και έπαψε το αμάξι να γλυστράει». Γρήγορα, ξεκινάω, για να μην φράζω τον δρόμο, και έφθασα με ..60 στην Θεσσαλονίκη από τήν τρομάρα μου.

  Ούτε κεράκι άναψα πουθενά, ούτε είπα κανένα ευχαριστώ σε θεό ή Άγιο. Ήμουν άθεος.

  Σέ 6 ημέρες, μετά τό τέλος της μετεκπαίδευσης, επιστρέφω ημέρα μεσημέρι, με ηλιόλουστο καιρό στήν Καβάλα. Πλησιάζοντας στό σημείο του συμβάντος, σταματώ, για να ανασκοπήσω το γεγονός. Καιρός διαυγέστατος. Δεξιά μου: Τό περιβόλι της Παναγιάς, ο Άθως, το Άγιο Όρος..

  Ψάχνω τό σημείο που το αυτοκίνητο ακινητοποιήθηκε. 

  ΚΑΙ ΤΟΤΕ, ΣΥΓΚΛΟΝΊΖΟΜΑΙ, ΟΤΑΝ ΠΟΥΘΕΝΑ ΔΕΝ ΒΡΙΣΚΩ ΧΩΜΑ ΣΤΗΝ ΑΚΡΗ ΤΟΥ ΔΡΟΜΟΥ. Παντού, σε απόσταση εκατοντάδων μέτρων, ΤΣΙΜΕΝΤΕΝΙΟ ΚΡΑΣΠΕΔΟ.

  Κοιτάω σαν χαζός, πάω και έρχομαι πέρα-δώθε για να βρώ το σημείο οπου δεν υπάρχει κράσπεδο. Πουθενά. Πάω πιο πέρα, βρίσκω την στροφή όπου άρχισε το αμάξι να κάνει οκτάρια, έρχομαι πρός την Θεσσαονίκη, πουθενα χώμα. Παντού τσιμεντένιο κράσπεδο, χωρίς καμία λύση της συνεχείας του, πουθενά.

  Έφυγα για Καβάλα, με ένα μεγάλο ερωτηματικό στην ψυχή μου.

 Η ημέρα διαυγής και ηλιόλουστη, τα Κερδύλια αριστερά μου.

  Ο Άθως, δεξιά..

 Και ούτε ένα ευχαριστώ δεν είπα. Ούτε μου πέρασε από το μυαλό η υπόνοια πως κάποιος με βοήθησε..

 Γι αυτό, τώρα, κάθε φορά που πάω να πω στο απόδειπνο το «Άξιον εστί ως αληθώς, μακαρίζειν σε την Θεοτόκον..», σταματάω, καί κλαίω. Πνίγομαι από το μέγεθος της αχαριστίας μου. 

  Θυμάμαι πόσες φορές Την έβρισα, πρίν και μετά από το συμβάν της 6^ης Σεπτεμβρίου και φρίττω, βδελύττομαι,  αηδιάζω με τον εαυτό μου.

  Υπεραγία Θεοτόκε, μητέρα του Κυρίου και Θεού και Σωτήρα μας Ιησού Χριστού, γιατί συνεχίζεις πάντα να με αγαπάς, εμένα, το σχαιό χωμάτινο κατακάθι;

  Γιατί κάθε φορά που σε παρακαλάω για κάτι, νοιώθω μια γαλήνη μέσα μου;

  Άπειρη η αγάπη Της, η συγγνώμη Της και η αγκαλιά Της.

  Απείρως απειρώτερη από την άπειρη αχαριστία μου.

 

 

Τό μάθημα πού πήρα από τον Μεγαλομάρτυρα Αγιο Εφραίμ (Νέας Μάκρης)

Εχθές, πήγα ένα εικονίδιο του Αγίου Εφραίμ σε μία ασθενή μου, νέα στην ηλικία, που έχει μεταστατικό καρκίνωμα νεφρού, στούς πνεύμονες και στό ήπαρ.

  Φεύγοντας, συγκλονισμένος από την κατάστασή της, παρακάλεσα με πόνο ψυχής, να κάνει ο Άγιος Εφραίμ το θαύμα του. Με φορτικότητα και μέ απαιτητικότητα, παρακαλούσα τον Άγιο να εμφανιστεί στην ασθενή και στους συγγενείς της και να την σώσει.

  Παράλληλα, αυτό τον καιρό, προσεύχομαι νοερά, ως εξής: «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησον με τον αμαρτωλό, και δίδαξέ με να έχω μνήμη θανάτου και να ταπεινώνομαι, να προσεύχομαι, να πιστεύω, να υπομένω, να συγχωρώ και να αγαπώ». Θα καταλάβατε ότι η προσευχή αυτή είναι μία σύνθεση της νοεράς προσευχής και της προσευχής των πατέρων τής Όπτινα, καθώς και των διδαχών του Αγίου Σιλουανού του Αθωνίτου και του γέροντα Σωφρόνιου. 

  Όποιος λίγο προσεύχεται, γνωρίζει πως στην αρχή, λίγα καταλαβαίνει από την προσευχή που απαγγέλει. Ξέρει επίσης, πως με τον καιρό, η χάρις του Αγίου Πνεύματος τον κάνει να νοιώθει βαθύτερα τα νοήματα των λόγων, σιγά-σιγά να τα βιώνει..

  Σήμερα το πρωί, βρέθηκα στον ναό του Αγίου Εφραίμ, στην Νέα Μάκρη.

  Προσκύνησα το Άγιο λείψανό του, και τον παρακάλεσα να θεραπεύσει την ασθενή μου. Κατόπιν, έπιασα ένα στασίδι δεξιά, και περίμενα..

  Δεν ήξερα ακριβώς τι περίμενα. Περίμενα κάποια απάντηση, που είτε θα με διαβεβαίωνε πως ο Άγιος θα επισκευθεί την ασθενή, είτε θα με επέπληττε για το θράσος της απαιτητικότητάς μου.

Καί τότε, μεταξύ της μικρής και της Μεγάλης εξόδου του ιερέα, η Αγάπη του Αγίου, μου έδωσε ένα συγκλονιστικό μάθημα:

  Την είδα να μπαίνει στον ναό κουτσαίνοντας, υποβασταζόμενη από τον πατέρα της. Θα ήταν 30-35 ετών, άγνωστη σε μένα.  Κρατούσε με το δεξί της χέρι την πατερίτσα. Πλησίασε την λάρνακα του Αγίου από την μεριά του κεφαλιού του. Άφησε την πατερίτσα στον πατέρα της και έβαλε τα χέρια της πάνω στην λάρνακα, σαν να αγκάλιαζε το κεφάλι του Αγίου. 

« Καί δίδαξέ με να προσεύχομαι..».

   Καί τότε, άρχισε να μιλάει ψιθυριστά στήν κάρα του Αγίου. Δεν άκουγα τι του έλεγε, μα ήταν σαν να γλυκομιλούσε μια μάνα στό άρρωστο αγγελούδι της που το κρατούσε στήν αγκαλιά της. Ηταν τέτοια η στοργή της πρός τον Αγιο και ηταν τέτοια η δύναμη της προσευχής της, που εγώ συγκλονίστηκα.

«Νά πιστεύω και να υπομένω..»

  Σαν κεραυνός, μαζί με τα δάκρυά μου, ήλθε στο μυαλό μου η συνειδητοποίηση: Πόσα χρόνια άραγε, αυτή η κοπέλα προσεύχεται με τόση θέρμη; Και αφού συνεχίζει να είναι άρρωστη, τι της δίνει τόση ΥΠΟΜΟΝΗ να συνεχίζει να προσεύχεται, αν όχι η ΠΙΣΤΗ της, δηλαδή η εμπιστοσύνη της προς τον Χριστό και στον Άγιο; Εγώ ήμουν έτοιμος, μέσα σε μία ημέρα, εάν ο Άγιος δεν κάνει το θαύμα που του ζήτησα, να αρχίζω να αμφιβάλλω για τα πάντα. Κι ας παπαγάλιζα, εδώ και μερικές μέρες «και δίδαξέ με να προσεύχομαι, να πιστεύω και να υπομένω».

  Καί να που σήμερα, Σάββατο 4 Αυγούστου 2012, ο ζωντανός Χριστός και ο ζωντανός Άγιος Εφραίμ, μου έδειξαν τι θα πεί προσευχή, πίστη και υπομονή..

  Άγιε μου Μεγαλομάρτυρα Εφραίμ, σε ευχαριστώ. Συγχώρεσέ με τον αχάριστο, αμαρτωλό, ανάξιο και ολιγόπιστο. Ο Χριστός μας να Σου δίνει την δύναμη να θεραπεύεις, όπως κάνεις συνεχώς και αδιάλειπτα εδώ και 60 χρόνια.

  Περιμένω, Άγιε μου, να με διδάξεις με τον μοναδικό Σου τρόπο, τον τρόπο της Χάριτος του Αγίου Πνεύματος, και το υπόλοιπο της προσευχής: ".νά συγχωρώ και να αγαπώ"

ΑΜΗΝ

 

Ταπείνωση: Από τόν "Αόρατο πόλεμο" τού Οσίου Νικοδήμου του Αγιορείτου: "Δεν πρέπει να εμπιστευώμαστε, ούτε να δίνουμε θάρρος ποτέ στον εαυτό μας."

 Από τόν ιστότοπο της ΟΟΔΕ
ΚΕΦΑΛΑΙΟ Β΄. Δεν πρέπει να εμπιστευώμαστε, ούτε να δίνουμε θάρρος ποτέ στον εαυτό μας.

Το να μην εμπιστεύεσαι τον εαυτόν σου (8), αγαπητέ μου αδελφέ, είναι τόσο αναγκαίο σε αυτόν τον πόλεμο, που χωρίς αυτό, να είσαι βέβαιος, ότι, όχι μόνον δεν θα μπορέσεις να πετύχεις τη νίκη που επιθυμείς, αλλ ούτε καν να αντισταθείς στο παραμικρό και αυτό, ας τυπωθεί καλά στο νού σου.

Γιατί, εμείς πράγματι, όντας φυσικά διεφθαρμένοι από τη φύσι μας από τον καιρό της παραβάσεως του Αδάμ, έχουμε σε μεγάλη υπόληψι τον εαυτό μας, η οποία αν και δεν είναι αλήθεια, παρά ένα ψέμα και τίποτα άλλο, εμείς όμως, νομίζουμε με μία απατηλή εντύπωση, Πως είμαστε κάποιοι (9). Αυτό είναι ένα ελάττωμα, που πολύ δύσκολα αναγνωρίζεται, και που δεν αρέσει στο Θεό, ο οποίος αγαπά να έχουμε εμείς μία γνώσι χωρίς δόλο γι αυτή την βεβαιότατη αλήθεια.

Δηλαδή, να ξέρουμε, ότι κάθε χάρι και αρετή που έχουμε, προέρχεται από αυτόν μόνο, που είναι η πηγή κάθε αγαθού και ότι, από μας, δεν μπορεί να προέλθη κανένα καλό, ούτε κανένας καλός λογισμός, που να του αρέση. Αν και αυτή η αναγκαιότατη αλήθεια (δηλαδή, το να μη πιστεύουμε στον εαυτόν μας) είναι έργο του θεϊκού του χεριού, που συνηθίζει να το δίνη στους αγαπημένους του φίλους, πότε με εμπνεύσεις και φωτισμούς, πότε με σκληρά μαστιγώματα και θλίψεις, πότε με βίαιους και σχεδόν ανίκητους πειρασμούς, και πότε με άλλα μέσα, που εμείς δεν καταλαβαίνουμε· με όλα αυτά, θέλει να γίνεται και από μέρους μας εκείνο, που ανήκει, και είναι δυνατόν σε μας. Γι αυτό λοιπόν, αδελφέ μου, σου σημειώνω εδώ τέσσερεις τρόπους, με τους οποίους μπορείς, με τη βοήθεια του Θεού, να πετύχης αυτή την αμφιβολία του εαυτού σου, δηλαδή, το να μην εμπιστεύεσαι ποτέ τον εαυτό σου.

Ο α΄ είναι το να γνωρίσης την μηδαμινότητά σου (10) και να σκεφθής, ότι από μόνος σου δεν μπορείς να κάνης κανένα καλό, για το οποίο να γίνης άξιος της βασιλείας των ουρανών.

Ο β΄ το να ζητής γι αυτό πολλές φορές βοήθεια από τον Θεό με θερμές και ταπεινές δεήσεις, επειδή αυτό είναι χάρισμα δικό Του· και αν θέλης να το πάρης, πρέπει πρώτα να σκεφθής τον εαυτό σου, όχι μόνο γυμνό από αυτή τη γνώσι του εαυτού σου, αλλά και κατά τα πάντα αδύνατο να την απόκτησεις· έπειτα, να μιλάς με οικειότητα πολλές φορές μπροστά στη μεγαλειότητα του Θεού, και πιστεύω σταθερά, εξ αιτίας του πελάγους της ευσπλαγχνίας του, θα σου την δώση, όταν αυτός γνωρίση, μην αμφιβάλλης καθόλου, ότι θα την απολαύσεις.

Ο γ΄ τρόπος, είναι το να συνηθίσης να φοβάσαι πάντα τον εαυτό σου· να φοβάσαι τους αναρίθμητους εχθρούς, στους οποίους, δεν είσαι δυνατός να κάνης ούτε την παραμικρή αντίστασι, να φοβάσαι τη πολύ δυνατή τους συνήθεια στο να πολεμούν τις πανουργίες, τα στρατηγήματά τους, τις μεταμορφώσεις τους σε αγγέλους φωτός· τα αναρίθμητα τεχνάσματα και παγίδες, που σου στήνουν κρυφά στον ίδιο το δρόμο της αρετής.

Ο δ΄ τρόπος είναι, όταν πέσης σε κανένα ελάττωμα να σκεφθής καθαρά την απόλυτη αδυναμία σου· επειδή, γι αυτό το σκοπό παραχώρησε ο Θεός να πέσης, για να μάθης καλύτερα την ασθένεια σου (11) και έτσι να μάθης, όχι μόνο να περιφρονής εσύ ο ίδιος τον εαυτό σου σαν ένα τίποτα, αλλά και να θέλης να σε καταφρονούν και οι άλλοι σαν τέτοιου είδους ασθενή. Γιατί χωρίς αυτή την θέλησι, δεν είναι δυνατό να γίνη αυτή η ενάρετη δυσπιστία του εαυτού σου, η οποία έχει το θεμέλιό της στην αληθινή ταπείνωσι και στην προλεγόμενη έμπρακτη γνώσι της δοκιμής.

Οπότε, καθ ένας βλέπει πόσο απαραίτητο είναι σ εκείνον που θέλει να ενωθή με το ουράνιο φως, το να γνωρίση τον εαυτό του, την οποία γνώσι συνηθίζει να την δίνη η ευσπλαγχνία του Θεού στους υπερήφανους και προληπτικούς, μέσα από τις πτώσεις, αφίνοντάς τους δηλαδή με δίκαιο τρόπο να πέφτουν σε κανένα ελάττωμα (από το οποίο νομίζουν Πως ημπορούν να φυλαχτούν) για να γνωρίσουν την αδυναμία τους, και να μη επιστεύωνται πλέον στον εαυτόν τους καθόλου.

Αλλά αυτό το μέσο, το τόσο άθλιο και αναγκαστικό, δεν συνηθίζει να το μεταχειρίζεται πάντοτε ο Θεός, παρά, όταν τα άλλα μέσα, τα πιο ελεύθερα, όπως είπαμε, δεν προξενούν στον άνθρωπο αυτή την επίγνωσι του εαυτού του· γιατί τότε παραχωρεί να πέση ο άνθρωπος σε σφάλματα τόσο μεγαλύτερα ή μικρότερα, όσο είναι μεγαλύτερη ή μικρότερη και η υπερηφάνεια και η υπόληψις, που έχει για τον εαυτό του· ώστε, όπου δεν υπάρχει καμία απολύτως υπόληψις, καθώς συνέβη στην Παρθένο Μαρία, εκεί δεν υπάρχει παρομοίως ούτε και καμία πτώσις· λοιπόν, όταν εσύ πέσεις, τρέξε αμέσως με τον λογισμό στη ταπεινή γνώσι του εαυτού σου, και με επίμονη προσευχή ζήτησε από το Θεό να σου δώση το αληθινό φως, για να γνωρίσης την μηδαμινότητά σου και να μην δείχνης εμπιστοσύνη καθόλου στον εαυτόν σου, εάν θέλης να μη πέσης πάλι και μάλιστα σε μεγαλύτερη βλάβη και φθορά

Η ελληνική καταγωγή των Ρωμιών της Συρίας που σήμερα σφαγιάζονται από τους μουσουλμάνους

Από τό ιστολόγιο

Ελληνικά Θέματα Hellenic Issues Греческая дела Affaires Helléniques

 

Κοιτάξτε τα μάτια, κοιτάξτε τα πρόσωπα αυτών των Ρωμιών της Συρίας, αυτών των Ελληνοσύρων, αυτών των Ορθοδόξων Ελλήνων της Αντιοχείας.
Κοιτάξτε τους γιατί είναι σαν τα αρνιά στο μαντρί που πάνε για σφάξιμο. Κοιτάξετε αυτούς τους Ελληνορθόδοξους Χριστιανούς που σκοτώνονται από τους μουσουλμάνους χωρίς να έχουν καμία βοήθεια από πουθενά. Ας τους κοιτάξουμε όλοι μας. Εμείς που γράφουμε για τους αγίους, εμείς που γεμίσαμε το διαδίκτυο με Ορθόδοξα ιστολόγια για να γράφουμε για σταρετς, για Φιλοκαλίες και Γεροντικά κι άλλα διάφορα Πατερικά βιβλία, για αδιάλειπτες προσευχές με κομποσκοίνια, και πέστε μου τί όφελος έχουν όλα αυτά όταν οι ομόθρησκοι μας στη Συρία κάθε μέρα σφαγιάζονται και μαρτυρούν για το Χριστό και εμείς τους αγνοούμε; Ας τους κοιτάξουν οι ιερείς και οι αρχιερείς της Εκκλησίας της Κύπρου και της Ελλάδος που εθελοτυφλούν και συμπεριφέρονται σαν να μη συμβαίνει τίποτα. Ας τους κοιτάξουμε όλοι μας και ας προσπαθήσουμε να τους βοηθήσουμε, ο καθένας όπως μπορεί, για να φέρουμε στην επιφάνεια αυτή τη σύγχρονη γενοκτονία που συμβαίνει καθημερινά μπροστά στα μάτια μας, αλλά που για διάφορους λόγους τα δικά μας μέσα ενημέρωσης στην Κύπρο και στην Ελλάδα κρύβουν από το κόσμο. Ας απαιτήσουμε από από την Εκκλησία της Κύπρου και της Ελλάδος να σταματήσει τους στρουθοκαμηλισμούς και να συμπεριφερθεί όπως αρμόζει. Ας βάλουμε όλοι στη πράξη τα λόγια του Χριστού και όχι μόνο να τα γράφουμε ή να τα διαβάζουμε.

Ποιοι είναι λιπών αυτοί οι Ρωμιοί της Συρίας και του Λιβάνου που τόσοι λίγοι από εμάς γνωρίζουμε την ύπαρξη; Κατ' αρχήν σε αντίθεση με αυτούς τους κοντόφθαλμους που νομίζουν ότι Έλληνες είναι αυτοί που ζουν μόνο μέσα στα σύνορα του Ελλαδικού Κράτους, θα πρέπει να γνωρίζουμε όλοι μας ότι ο Ελληνισμός ανθούσε πολύ πιο πέρα από τα σύγχρονα σύνορα της Ελλάδας. Αυτοί οι Ρωμιοί που ανήκουν στο Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο Αντιοχείας είναι κοινότητα με μακρά ελληνική κληρονομιά που χρονολογείται από την ίδρυση της Αντιοχείας το 323 π.Χ. από το Σέλευκο Νικάτορα και από τη περίοδο της κατάκτησης της Ασίας από το Μέγα Αλέξανδρο. Οι Ρωμιοί της Συρίας και του Λιβάνου είναι Έλληνες της Αντιόχειας και η πλειοψηφία από αυτούς κατάγονται από Έλληνες Μακεδόνες εποίκους και Έλληνες της βυζαντινής περιόδου.

Η Συρία αρχικά ήταν πολύ μεγαλύτερη από ότι είναι σήμερα και ονομαζόταν Μεγάλη Συρία. Η Μεγάλη Συρία συμπεριλάμβανε, εκτός από το Λίβανο, και την επαρχία της Αλεξανδρέττας. Καθώς η επαρχία της Αλεξανδρέττας ήταν τότε μέρος της Συρίας, οι Έλληνες δεν υπόκειντο στην ανταλλαγή πληθυσμών του 1923. 'Οταν η επαρχία της Αλεξανδρέττας προσαρτήθηκε από την Τουρκία το 1939, δεκάδες χιλιάδες Έλληνες της Αντιοχείας μετανάστευσαν προς τη Συρία και το Λίβανο. Εκεί, βρήκαν άλλους Ρωμιούς της Εκκλησίας της Αντιοχείας που ζούσαν στην περιοχή από τα πανάρχαια χρόνια, που όμως είχαν χάσει την ελληνική γλώσσα και μιλούσαν πλέον μόνο αραβικά. Και αφού τ' αραβικά είναι σήμερα η κοινή γλώσσα της Λεβαντίνης η μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων της Αντιοχείας έγιναν μια αραβόφωνη χριστιανική κοινότητα αν και μερικοί μιλούν ακόμη και Ελληνικά αλλά και Τουρκικά.

Τί γίνεται όμως με το Ελληνορθόδοξο Πατριαρχείο Αντιοχείας και πώς επέδρασε πάνω στους Ρωμιούς της περιοχής κατά την πρόσφατη ιστορία; Κατ' αρχήν θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι μέχρι το 1897 ο Πατριάρχης Αντιοχείας ήταν Έλληνας στην καταγωγή και ελληνόφωνος. Με τη μεσολάβηση όμως της Ρωσίας η οποία ήθελε να έχει μια μεγαλύτερη επίδραση στη Μέση Ανατολή, ο Έλληνας Πατριάρχης (που ήταν Κύπριος στην καταγωγή) αναγκάστηκε να παραιτηθεί και στη θέση του εκλέχτηκε αραβόφωνος Πατριάρχης. Την περίοδο εκείνη ήταν σε έξαρση και ο αραβικός εθνικισμός ο οποίος φυσικά ως ιδέα εισήχθη από την Ευρώπη. Όταν η Συρία έγινε ανεξάρτητη χώρα, οι εκάστοτε κυβερνήσεις και κυρίως το Αραβικό Σοσιαλιστικό Κόμμα Μπάαθ που κυβερνάει τη χώρα από το 1963, έθεσαν τον εθνικισμό και τον παναραβισμό ως προτεραιότητα για τη ενότητα της χώρας.

Η παρουσία, όμως, των Ρωμιών και του Ελληνορθόδοξου Πατριαρχείου στη Δαμασκό (το οποίο είχε μετοικήσει εδώ και αιώνες από την Αντιοχεία) αποτελούσε μια ανωμαλία μέσα στο δόγμα του παναραβισμού αφού οι μουσουλμάνοι που ταύτισαν τον αραβισμό με το Ισλαμ τους θεωρούσαν ως ξένο στοιχείο . Έτσι, το Κόμμα Μπάαθ που κυβερνάει τη Συρία προθυμοποιήθηκε να προστατέψει τους Ρωμιούς από τους μουσουλμάνους, με αντάλλαγμα να ασπασθούν τον παναραβισμό. Και ποιος ήταν ο καλύτερος τρόπος για να επιτευχθεί αυτός το στόχος; Η συνεργασία του Κόμματος Μπάαθ με τον Ελληνορθόδοξο Πατριάρχη Αντιοχείας φυσικά! Έτσι, εδώ και δεκαετίες βλέπουμε το Πατριαρχείο Αντιοχείας να ασπάζεται τον παναραβισμό και να προωθεί την ιδέα στους Ρωμιούς ότι δεν είναι Έλληνες στην καταγωγή, αλλά Άραβες.

Η προπαγάνδα αυτή του Πατριαρχείου Αντιοχείας ήταν πολύπλευρη αφού ίδρυσε στο Λίβανο τη Θεολογική Σχολή του Μπαλαμάντ από όπου αποφοίτησαν ιερείς και ιεράρχες οι οποίοι προωθούσαν τον αραβισμό στους πιστούς στις ενορίες και στις επισκοπές τους. Μάλιστα πολλοί Ρωμιοί διανοούμενοι συμμετείχαν ενεργά στην προώθηση του αραβισμού ανάμεσα στη κοινότητα των Ρωμιών με αντάλλαγμα την κυβερνητική εύνοια από τη Δαμασκό. Μάλιστα στο Λίβανο δημιουργήθηκε ανάμεσα στους Ρωμιούς και ένα κόμμα με το όνομα Συριακό Σοσιαλιστικό Εθνικιστικό Κόμμα το οποίο είχε ως στόχο την ένωση του Λιβάνου με τη Συριά που φυσικά πήρε σώμα και οστά από την Κυβέρνηση της Συρίας με την ευλογία του Πατριαρχείου Αντιοχείας.

Σε συνεργασία με τους προέδρους της Συρίας, ο Πατριάρχης Αντιοχείας, ο σημερινός και οι προκάτοχοί του, έπαιξαν ένα βρόμικο παιχνίδι ενάντια στους Ρωμιούς της Συρίας και του Λιβάνου ξεπουλώντας την ελληνική εθνική τους συνείδηση και προσπαθώντας να τους πέσει ότι είναι Άραβες. Και επειδή η προπαγάνδα του αραβισμού ήταν μεθοδευμένη και μαζική, φαινομενικά, φαίνεται εκ των πραγμάτων ότι τα κατάφερε σε ένα πολύ μεγάλο βαθμό, τουλάχιστον στη Συρία. Ετσί, εδώ και πολλές δεκαετίες οι Ρωμιοί της Συρίας και του Λιβάνου αποκόπηκαν και απομονώθηκαν από τους υπόλοιπους Έλληνες συστηματικά και στοχευμένα από το ίδιο τους το Πατριαρχείο με στόχο να τους αραβοποιήσει.

Το Πατριαρχείο Αντιοχείας για δεκαετίες τώρα προπαγάνδιζε στο ποίμνιό του ότι ήταν άραβες. Και μπορεί όλα να φαίνονταν μια χαρά, και ότι η συνεργασία του Πατριαρχείου Αντιοχείας με το Κόμμα Μπάαθ να είχε φέρει τα ποθούμενα αποτελέσματα, όμως οι μουσουλμάνοι δεν πίστεψαν ποτέ ότι οι Ρωμιοί ήταν πραγματικά άραβες αφού τους μισούσαν και ήθελαν να τους εξοντωνόσουν από τη χώρα. Μέχρι και πριν ένα χρόνο έβρισκαν εμπόδιο τη κυβέρνηση Άσαντ και το Κομμα Μπαάθ στην εξολόθρευση των Ρωμιών με αντάλλαγμα την υποστήριξή τους. Να, όμως που σήμερα το καθεστώς Άσαντ έχει χάσει τον έλεγχο της χώρας και απειλείται με κατάρρευση. Οι μουσουλμάνοι έχουν βγάλει το μένος τους πάνω στους Ρωμιούς και τους Αλεβίτες οι οποίοι υποστήριζαν το κοσμικό καθεστώς του Άσαντ. Καθημερινά οι Ρωμιοί ομόθρησκοί μας εξοντώνονται από τους μουσουλμάνους, ενώ ο παναραβισμός του Πατρειαρχείου Αντιοχείας το μόνο που φαίνεται ότι κατάφερε τελικά είναι να απομονώσει το ποίμνιό του από τον υπόλοιπο ελληνισμό και να το οδηγήσει σαν σφαχτάρι στους Μουσουλμάνους.

Μέσα σε ένα χρόνο όπου ο Άσαντ έχασε τον έλεγχο της Συρίας, έχασε ταυτόχρονα και το Πατριαρχείο Αντιοχείας τον έλενχο πάνω στους πιστούς του. Ο αραβισμός είναι πλέον μια νεκρή ιδέα, αλλά μετά από αυτό, ήρθε στην επιφάνεια και μια απρόσμενη αλήθεια. Και η αλήθεια αυτή είναι ότι παρ' όλες τις κοινές προσπάθειες Άσαντ και Εκκλησίας, η μάζα των Ρωμιών δεν ταυτίστηκε με τον αραβισμό, πρώτα -πρώτα επειδή η λέξη Ρουμ που σημαίνει Ρωμιός στ' αραβικά, είναι συνώνυμη με τη λέξη Έλληνας, και δεύτερον, επειδή ο αραβισμός είναι στενά συνδεδεμένους με τη θρησκεία του ισλάμ.

Σήμερα, που το Πατριαρχείο Αντιοχείας δεν μπορεί πλέον να τους ελέγξει, οι Ρωμιοί της Συρίας, αλλά πρωτίστως αυτοί του Λιβάνου, προσπαθούν να ξαναπάρουν πίσω τις ελληνικές τους ρίζες, δημιουργώντας κοινοποιήσεις με στόχο να αποβάλουν από πάνω τους τόσα χρόνια αραβικής προπαγάνδας και να ενσωματωθούν πνευματικά με τους Έλληνες της Ελλάδος και της Κύπρου. Στο Λίβανο προσπαθούν να δημιουργήσουν ένα Ελληνορθόδοξο Κόμμα, με στόχο την διδασκαλία της ελληνικής ιστορίας και ελληνικής ταυτότητας των Ρωμιών, με προσπάθεια να αναβιώσουν την Ελληνική γλώσσα. Έγραψαν για βοήθεια προς αυτή την κατεύθυνση στο Κόμμα της Νέας Δημοκρατίας και το ΛΑΟΣ του Καραντζαφέρη, αλλά δεν πήραν καμία απάντηση από αυτά τα δυο κόμματα που κατά τα άλλα «αγαπούν» τον ελληνισμό.

Εμείς σαν Έλληνες οφείλουμε να τους βοηθήσουμε όσο μπορούμε πρώτα-πρώτα για να μην σφαγιαστούν όλοι τους από τους μουσουλμάνους, και δεύτερον για να πάρουν πίσω την ελληνική τους ταυτότητα.

Αυτό το άρθρο γράφτηκε από NOCTOC 

http://infognomonpolitics.blogspot.com/2012/06/blog-post_4505.html?utm_source=feedburner&utm_medium=feed&utm_campaign=Feed%3A+InfognomonPolitics+%28InfognomonPolitics%29#.T--6NJFSQ8o