Πέμπτη, 27 Απριλίου 2017

Παράδεισος!

Σήμερα με ενα βήμα πέρασα στόν Παράδεισο!

Ένα κλικ, ένα γύρισμα του διακόπτη!

Μέ μία απλή συνταγή, όλη την ώρα από τό πρωί:

"Μηδείς το εαυτού ζητείτω, αλλά το τού ετέρου έκαστος"

Πρώτα ο άλλος, ο οποιοσδήποτε άλλος! Να κάνω το θέλημα του οποιουδήποτε άλλου! Να υποταχθώ και να εξυπηρετήσω την ανάγκη και τό αίτημα του άλλου! Εκεί η χαρά, εκεί και η Σωτηρία φύεται. Στην οδήγηση, στο ιατρείο, στην κάθε συναναστροφή! Γιατί ό οποιοσδήποτε άλλος είναι ενα τραυματισμένο και κακοποιημένο πουλάκι που θέλει να αγαπήσει και δεν ξέρει τό πώς! Καί πρέπει να τον αγαπήσω, άνευ όρων! Παναγία μου, με άκουσες και με λυπήθηκες και με έπιασες από το χέρι και μου έδειξες απλά και βιωματικά τόν δρόμο!

Γιά τον οποιοδήποτε άλλο σταυρώθηκες Χριστέ μου Εσύ την Μεγάλη Παρασκευή!

Γιά να τον αρπάξεις από τα χέρια της αμαρτίας του διαβόλου και τού θανάτου!

Μία απλή σκέψη, μία απλή προσπάθεια, (προφανώς με την υποστήριξη των ζωηφόρων πυρών τού άκτιστου πυροβολικού της Θείας Χάριτος)

Γιά κάποιο λόγο, σήμερα,  ο Χριστός συγκράτησε τα λουριά του μαύρου σκύλου και δεν μου επιτέθηκε!

Σήμερα έζησα λίγη Ανάσταση!

Πού έπρεπε, όμως, να προηγηθεί η οδύνη της δοκιμασίας, της αποτυχίας, της ταπείνωσης!  τό προχθεσινό άγριο δάγκωμα από τον ξαμολημένο διάβολο!

Λίγος Σταυρός, για λίγη Ανάσταση!

Λίγο αίμα γιά λίγο Πνεύμα!




Τρίτη, 25 Απριλίου 2017

Αφού δεν μπορώ να κάνω τό καλό, τουλάχιστον μην με αφήνεις να κάνω τόσο κακό..

Σήμερα το πρωί πριν να πάω στο ιατρείο προσευχήθηκα να μην οργιστώ.

Η κατάθλιψη στό φούλ, δεν φεύγει ούτε με την προσευχή.

Μόνη μου παρηγοριά, η σκέψη πως και την δική μου δυστυχία την υποφέρει ο Χριστός, καθώς πονά για την κατάντια μου..

Λίγο ξεχάστηκα με τον πρώτο ασθενή,  ώσπου ένα έκτακτο γεγονός με εξόργισε.

Ο δαίμονας που με εξουσιάζει στό πάθος της οργής πήγε τα πράγματα στά ακρα. Αρχισα να βρίζω τό σόι μου, το στανιό μου. Η μόνη πρόοδος ήταν ότι δεν έβρισα, όπως άλλες φορές την πίστη μου και την Παναγία... Πέταξα αντικείμενα, κλότσησα πόρτες, έβρισα την μάνα μου. Φώναξα πως είμαι μια φτηνή ιατρική πόρνη πού "τά κάνει όλα".

Υστερα τα έβαλα με τούς αγίους πού ενώ παρακάλεσα δεν με προστάτευσαν. Την πλήρωσαν ο Αγιος Σπυρίδωνας, ο Αγιος Πορφύριος, ο Αγιος Λουκάς ο ιατρός και ο Αγιος Γεώργιος.

Μετά ηρέμησα. Δεν νίκησα εγώ τον θυμό. Απλώς, ο Χριστός τερμάτισε την δοκιμασία.

Η άσκηση τελείωσε και τα έκανα, ως συνήθως, σκατά.

Οχι μόνον δεν σκέφτηκα πόσο πονάω τους πλησίον μου και τον Χριστό με την χαμέρπεια μου, όχι μόνο δεν σταύρωσα τον εγωισμό μου, όχι μόνο δεν έγινα "πάντων διάκονος και πάντων δούλος" αλλά έκανα τό θέλημα αυτού στον οποίον είμαι δούλος: Του διαβόλου.


Εντάξει Χριστέ μου, κατάλαβα:  Χωρίς εσένα μπορώ να κάνω μόνο το χειρότερο.

ΣΕ ΠΑΡΑΚΑΛΩ. Αφού δεν μπορώ να κάνω τίποτα καλό μόνος μου.

Τουλάχιστον, μη με αφήνεις να κάνω τόσο κακό.

Χριστέ μου, Σε εκλιπαρώ: Οταν σου ζητάω άφεση-απελευθέρωση από τις δαιμονικές εξουσίες, δίνε μου την κάπου-κάπου γιατί όπως ξέρεις, έχω φτάσει στο σημείο να σου ζητάω να πεθάνω και τό μόνο που με κάνει να μετανιώνω γι αυτήν μου την απαίτηση είναι τα χρέη που θα αφήσω στην οικογένειά μου.. Τόσο γελοία κατάσταση...

Καί για τους Φαρισαίους πού θα καγχάσουν, άθεους και δηθεν ένθεους, έχω να πω τα εξής:

Ναί, ρέ, έτσι είναι ο Χριστιανός που μετανοεί: Παλεύει με τα πάθη του και με τις εξουσίες των δαιμόνων, συντρίβεται, αποτυγχάνει, ταπεινώνεται καί κάποτε έρχεται η Χάρις του Θεού και μεταμορφώνει το συντετριμμένο  και τεταπεινωμένο πτώμα σε φορέα Ζωής.

Υπομονή: Οταν μάθω λίγο-λίγο να θυσιάζομαι άνευ όρων γιά τους άλλους, θα γίνουν καλύτερα τα πράγματα. Μέχρι τότε θα ζω την κόλαση μου. που επιμελώς ετοίμασα εγω και το αφεντικό μου στα 35 χρόνια αθεϊας.

"Αξια ών έπραξα απολαμβάνω"

25/4/2017.    

Τετάρτη, 28 Δεκεμβρίου 2016

Αμαρτία είναι η Αγάπη πού δεν έδωσα..

Αμαρτία είναι η αγάπη πού δεν έδωσα σε αυτούς πού μέ αγάπησαν, Θεό και ανθρώπους.

Αμαρτία είναι η συγχώρηση πού δεν έδωσα σε αυτούς πού θεώρησα εχθρούς μου.

Αμαρτία είναι η αγάπη πού δεν έδωσα σε αυτούς πού την ζήτησαν.

Αμαρτία είναι η αγάπη πού δεν έδωσα σε αυτούς πού δεν την ζήτησαν και την χρειάζονταν.


Είμαι όλος βουτηγμένος στην αμαρτία. Θα ήθελα όμως Χριστέ μου να μην είμαι. Θα ήθελα να ήμουν σαν και Εσένα. Μόνο Αγάπη.

Δεν αντέχω άλλο να μην είμαι σαν Εσένα, Πνίγομαι, ασφυκτιώ, πεθαίνω κάθε μέρα.

Είμαι ένα πτώμα σε σήψη πού πλέον δεν έχει αυταπάτες. Πού δεν υποδύεται πως ζει. Πού μολύνει το περιβάλλον και πλέον το γνωρίζει

Ζωοδότη, σώσε με.




Παρασκευή, 8 Απριλίου 2016

Μα την Παναΐαν λέγω



    "Εχ καί σήν Παναΐαν Σουμελά έψα δύο κερία. Εχ κεν η Παναγία να φυλά τοι Ρωμαίων τα ψία": Αχ, στήν Παναγία Σουμελά άναψα δυό κεριά. Αχ, η Παναγία να φυλάει τίς ψυχές των Ρωμιών..

Δευτέρα, 15 Φεβρουαρίου 2016

Οι σταυροφοβικοί διανοούμενοι και ο ιδιότυπος ρατσισμός

Του π. Βαρνάβα Γιάγκου - από την Ορθόδοξη Αλήθεια που κυκλοφορεί στα περίπτερα. Αναδημοσίευση από τις εκδόσεις Χρυσοπηγή

Υπάρχει έντονη
αντιεκκλησιαστική τάση
από αυτοπροσδιοριζόμενους
ως «διανοούμενοι», οι οποίοι,
θέλοντας να αποδοκιμάσουν
τις πνευματικές θέσεις της πίστης μας,
βάζουν ταμπέλες και απαγορεύουν
την ελευθερία της γνώμης.



Ο Χριστός δεν ήλθε για να κρίνει τον κόσμο, αλλά για να τον σώσει. Ο λόγος Του είναι αλήθεια και ζωή. Δεν μπορεί να υπάρξει αγάπη χωρίς αλήθεια.
Πηγή : Συνοδοιπορία
Κανείς όμως δεν δέχεται την αλήθεια και τη σωτηρία αναγκαστικά, με τη βία και την πίεση. Μόνο ελεύθερα κανείς αγαπά αληθινά και «αληθεύει» στην αγάπη του και σώζεται.
Πηγή της αγάπης και της αλήθειας είναι ο Θεός. Οποιος σχετίζεται ελεύθερα μαζί Του γίνεται μέτοχος των δωρεών Του και «αληθεύει».
Ολη η ύπαρξή του ανοίγεται σε κάθε άνθρωπο, ιδιαίτερα στον αναγκεμένο και πονεμένο, δίνοντας αγάπη από αυτή που του δίνει ο Θεός. Ο άνθρωπος του Θεού έχει αρχοντιά, δεν θίγει, δεν προσβάλλει κανέναν, αλλά η ζωή του και ο λόγος του έχουν θεραπευτική δύναμη γι' αυτόν που θέλει.
Δεν συγκρούεται, δεν οργίζεται, δεν κατακρίνει, ακόμη και όταν τίθενται θέματα ιερά και πνευματικά. Ξέρει πότε να σιωπά και πότε να ομιλεί και ό,τι κι αν κάνει, μεταδίδει φως και αλήθεια. Είναι ξεκάθαρος και αποκαλυπτικός.
Αφορμή γι' αυτές τις σκέψεις δόθηκε από τη στάση του Αρχιεπισκόπου μας σχετικά με το θέμα της καύσης των νεκρών, ο οποίος ξεκαθάρισε την εκκλησιαστική θέση και οριοθέτησε τα πράγματα, προσθέτοντας ότι καθένας πρέπει να αναλάβει την υπαρξιακή ευθύνη του ως ελεύθερο πρόσωπο: τι επιλογή θα κάνει, κατά το ευαγγελικό «όστις βούλεται οπίσω μου ελθείν».
Υπάρχει έντονη αντιεκκλησιαστική τάση από αυτοπροσδιοριζόμενους ως «διανοούμενοι», οι οποίοι, θέλοντας να αποδοκιμάσουν τις πνευματικές θέσεις της πίστης μας, βάζουν ταμπέλες και απαγορεύουν την ελευθερία της γνώμης.
Διαμορφώνεται ένα ψυχολογικό σχήμα κατά το οποίο ό,τι διαφορετικό το ονομάζουν «φοβικό», περιορίζοντας την ελευθερία του προσώπου.
Η διαφορετική πίστη δεν σημαίνει σύγκρουση και έχθρα. Αντιθέτως, ο πλέον φιλάνθρωπος και πατρικός λόγος είναι του Θεού.
Δεν επιβάλλεται, αλλά είναι άδικο για τη θεραπεία του ανθρώπινου προσώπου να αποσιωπάται.
Μας εκπλήσσει το γεγονός ότι ανθρώπους που φαίνονται «ανοιχτοί» και άνετοι το μόνο διαφορετικό που τους δυσκολεύει να αποδεχτούν είναι το εκκλησιαστικό, ίσως γιατί Εκκλησία σημαίνει κοινωνία, συμμετοχή, μοίρασμα, αποκάλυψη, φως, αλήθεια, σχέση, διακονία.
Δέχονται με προθυμία τον μιναρέ, αλλά τρομάζουν με τον σταυρό. Φυσικά, ο σταυρός είναι ήθος, στάση και πράξη ζωής και τα σύμβολα έχουν βαθύ πνευματικό περιεχόμενο.
Γιατί ο ορθόδοξος που ομολογεί την πίστη του είναι φοβικός ή ο Επίσκοπος που ζητεί τον σταυρό στη Ροτόντα είναι ακραίος, ενώ ο «διανοούμενος» που υποτιμά το σώμα καίγοντάς το ή αντιδρά στην τοποθέτηση του σταυρού είναι υψηλού πολιτιστικού επιπέδου;
Μήπως έχουμε και τους σταυροφοβικούς διανοουμένους; Μήπως η έπαρση του νου και η φαντασίωση της παντογνωσίας οδηγούν σε έναν ιδιότυπο ρατσισμό πνευματικού επιπέδου;
Δεν λέγονται αυτά για να θίξουμε κανέναν άνθρωπο -δεν έχουμε, άλλωστε, το δικαίωμα, γιατί καθένας μας είναι εικόνα Θεού με αιώνια αξία-, αλλά για να ενεργοποιήσουμε την κοινή λογική ως το πρώτο βήμα ώστε υπεύθυνα να μπορέσουμε με καλό λογισμό και διάθεση να οδηγηθούμε στα πιο σημαντικά, που είναι η θέση μας ενώπιον του μυστηρίου της υπάρξεώς μας και του Θεού, ο οποίος είναι πέρα και πάνω από τα πράγματα και τους αριθμούς.