Ο Νασος Θεοδωρίδης, του ΣΥΝ και της "Αντιεθνικιστικής Κίνησης"

Του Νάσου Θεοδωρίδη*

"69 χρόνια μετά την τραγωδία του θανάτου και της αναπηρίας δεκάδων χιλιάδων φαντάρων, έχει έρθει η ώρα για μια ψύχραιμη ιστορική αποτίμηση που να απαντάει στο ερώτημα αν τελικά βγήκε κερδισμένη η ελληνική κοινωνία από μια εξ αντικειμένου σύμπλευση με το φασιστικό καθεστώς Μεταξά στην οποία οδηγήθηκε από τον εθνικιστικό παροξυσμό της εποχής, προκειμένου να αποτραπεί η απλή διέλευση ενός άλλου φασιστικού στρατού, με μόνο επιχείρημα ότι ο δεύτερος στρατός ήταν «ξένος» (αλλά εξίσου φασιστικός). Υποστηρίζω ότι η εμπλοκή της Ελλάδας σε αυτό το σφαγείο θα έπρεπε να είχε αποφευχθεί. Η 28η Οκτωβρίου δεν σήμαινε ούτε την «ενότητα» ούτε «το μεγαλείο του έθνους», αλλά την είσοδο της Ελλάδας σε ένα παγκόσμιο ιμπεριαλιστικό πόλεμο......."

Ο Νάσος Θεοδωρίδης είναι μέλος του ΣΥΝ και της Αντιεθνικιστικής Κίνησης

Από την Αυγή της 27ης-10-2009

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

"αν τελικά βγήκε κερδισμένη η ελληνική κοινωνία..."

Με ποιά κριτήρια βγαίνει κερδισμένη μία κοινωνία για τον κύριο Θεοδωρίδη;

Μήπως, όταν τα μέλη της μαθαίνουν πάση θυσία να προστατεύουν την σωματική τους ακεραιότητα, και την οικονομική τους ευημερία;

Να σέρνονται, σαν ασπόνδυλα μαλάκια, κάτω από την αρβύλα του κατακτητή, μόνο και μόνο για να επιβιώσουν και να "ευημερήσουν" οικονομικά;

Τού λένε τίποτα, οι λέξεις ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ, ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ και ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ;

Ακούς, Μανώλη Γλέζο;

Κατάλαβες, τώρα, πώς όταν κατέβαζες από την Aκρόπολη την μισητή σημαία, δούλευες για τον Ελληνικό εθνικισμό και φασισμό;

Και τί πείραζε, αν άφηνες τούς Γερμανούς να περάσουν από την Ελλάδα;
Δεν κατάλαβες, πως "εξ αντικειμένου", έπαιζες το παιχνίδι τού Βρετανικού Ιμπεριαλισμού;

Τ΄ακόυς, στρατηγέ Αλευρομάγειρε;

Κατάλαβες, τώρα, ποσο κορόηδο, και πόσο εθνικιστής υπήρξες, όταν οδήγησες τούς στρατιώτες τού τάγματός σου, πρώτα να προσκινήσουν στα φυλακισμένα μνήματα, τον τάφο τού άλλου μεγάλου κορόηδου, τού Αυξεντίου, κι έπειτα παραταχθήκατε, έτοιμοι να ΑΝΤΙΣΤΑΘΕΙΤΕ καί να πεθάνετε, εκεί, στίς Θερμοπύλες της Λευκωσίας, εκέινον τον Αύγουστο τού 74;

Αυτός ο άνθρωπος, ο Θεοδωρίδης, προφανώς δεν συναισθάνεται τί γράφει..
Ο εγωισμός του και η υπερφίαλη θεωρητικίζουσα αυτάρκειά του, τού επιτρέπουν να εκστομίζει ανερυθρίαστα τις γελοιωδέστερες κοτσάνες...

Να σε χαίρεται η μάνα σου αγόρι μου...
Ένας τύπος σαν κι εσένα, βοήθησε την "απλή διέλευση" τού Περσικού στρατού , και άφησε τον Εθνικιστή Λεωνίδα με τούς τριακόσιους, και τους επτακόσιους Θεσπιείς, πού δεν ήξεραν να βγαίνουν κερδισμένοι από τις περιστάσεις, να σφάζονται από τον απλώς διελάυνοντα Περσικό στρατό.....

Φτούούού, να μην σε ματιάξουμε, αγόρι μου...

Εκδήλωση γιά τον Νεοθωμανισμό, απο το "βιβλιοπωλείο χωρίς όνομα"

Την Τετάρτη 18 Νοεμβρίου στις 19:30 ο Γιώργος Καραμπελιάς, ο Νεοκλής Σαρρής και ο Σταύρος Λυγερός θα συμμετάσχουν στην συζήτηση με θέμα “o Νεοθωμανισμός και η σύγχρονη Ελλάδα”. Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί στο πνευματικό κέντρο “Σήμαντρο” (Ελευθ. Βενιζέλου 59 Α) στον Χολαργό.

Ετήσιο Συνέδριο Ακαδημαϊκών για τη Μικρασιατική Καταστροφή στις ΗΠΑ

Η Ελληνική Ένωση της Αμερικής, HLA με υπερηφάνεια ανακοινώνει την ετήσια Ακαδημαϊκή φετινή διάσκεψη για τη Μικρασιατική Καταστροφή, που φιλοξενείται από την Εταιρεία Ελλήνων του Πόντου του Σικάγο, το Σάββατο 7 Νοεμβρίου 2009. Η εκδήλωση, η οποία είναι συν-χρηματοδοτούμενη από την Παν-Ποντιακή Ομοσπονδία των ΗΠΑ και του Καναδά, το Σύνδεσμο Ελληνικών-Midwest και την Ομοσπονδία της Ελληνοαμερικανικής Οργάνωσης «Ένωσις», θα επικεντρωθεί στις εμπειρίες των Ελλήνων που ζουσαν στην Οθωμανική Μικρά Ασία, τον Πόντο, και την Ανατολική Θράκη κατά τη διάρκεια της Γενοκτονίας του Ελληνισμού. Η εκδήλωση αποτελεί συνέχεια της Διάσκεψης του περασμένου έτους, στην οποία δημοσιοποιήθηκαν διάφορα σημαντικά θέματα, που επιλαμβάνονται του αγώνα για την αναγνώριση της γενοκτονίας μας. Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το φετινό συνέδριο, παρακαλώ να επισκεφθείτε την Ιστοσελίδα της Εταιρείας των Ελλήνων του Πόντου, του Σικάγο: http://www.pontiangreeks.org/

Τα έγγραφα και το πρόγραμμα και την επιστολή από την Πανευρωπαϊκή Ομοσπονδία Ποντιακών ΗΠΑ που κυκλοφορούν για τη Διάσκεψη, μπορείτε επίσης να κατεβάσετε, από την ιστοσελίδα HLA, ανατρέχοντας στον σύνδεσμο URL, που υπάρχει στην κορυφή παραπάνω, για απευθείας αντίγραφο του εν λόγω δ ελτίο Τύπου.
Το Φετινό Πάνελ, θα εποπτεύεται από το Διευθυντή του Ινστιτούτου Zoryan του Τορόντο του Καναδά, κ. Γιώργο Shirinian.
Είναι χαρακτηριστικό, ότι θα συμμετάσχουν γνωστοί ακαδημαϊκοί, όπως ο Δρ Taner Akcam, από το Πανεπιστήμιο Clark, που θα παρουσιάσει το θέμα «Η ελληνική απέλαση και οι σφαγές του 1913-1914 - Η Πρώτη Εκτέλεση για τη Γενοκτονία των Αρμενίων».
Επίσης, Συντονιστής του συνεδρίου, θα είναι ο Δρ Κωνσταντίνος Χατζηδημητρίου από Πανεπιστήμιο St Johns, που θα παρουσιάσει το θέμα «Επίσημες και Ανεπίσημες Αμερικανικές Αντιδράσεις για την Καταστροφή της Μικράς Ασίας», "τι δικαιολογίες αποκαλύπτει".
Ο Δανός Ιστορικός και Ερευνητής Matthias Bjornlund θα παρουσιάσει το θέμα «Οι διώξεις των Αρμενίων και των Ελλήνων στη Σμύρνη, 1914-16: Μια ειδική περίπτωση παρατεταμένων γενοκτονιών, κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής Κυριαρχίας».
Από το Haverford College, ο Δρ Αλέξανδρος Κιτροέφ θα παρουσιάσει το θέμα «Τα δεινά των Ελλήνων προσφύγων μετά τη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας».
Και επίσης από το Purdue University, ο Δρ Βαν Coufoudakis θα παρουσιάσει το θέμα, «Οι σκόπιμη και συστηματικές παραβιάσεις, των διεθνών συμφωνιών από το 1923, από τη πλευρά της Τουρκίας».

Εμείς, στην Ελληνική Ένωση της Αμερικής (H.L.A.), θα θέλαμε να ενθαρρύνουμε όλους όσους μπορούν να συμμετάσχουν στη διάσκεψη, για να ευχαριστήσουν με τη στήριξή τους την "Κοινωνία των Ελλήνων του Πόντου του Σικάγο", στις προσπάθειές της για να βοηθήσει στην παραγωγή των απαραίτητων ακαδημαϊκών συζητήσεων και στη δημοσίευση υλικού, σχετικά με την Γενοκτονία σε βάρος των Ελλήνων του Πόντου. Μόνο ενωμένοι μπορούμε εμείς ως άνθρωποι να δικαιωθούμε και να πετύχουμε την διεθνή αναγνώριση, για την αδικία που υπέστησαν όλοι οι πρόγονοί μας, από την Ανατολική Θράκη, τη Μικρά Ασία και τον Πόντο.
Επικοινωνία: Ιωάννης Fidanakis, New Jersey, Tel. 1-973-464-0211

Εκδήλωση τού Σάββα Καλεντερίδη στόν Χολαργό

"Οδοιπορικό στά χνάρια τού Ελληνισμού στη Μικρασία"
Πνευματικό Κέντρο Δήμου Χολαργού
Περικλέους 53-55
Δημαρχείο Χολαργού

Ψυχή βαθειά 2

Από τό ιστολόγιο "Χρύσα Χατζηβασιλείου"

Από την προηγούμενη Πέμπτη η ταινία παίζεται στους κινηματογράφους και η συρροή των θεατών (εντυπωσιακή χθές στον Απόλλωνα) αποδεικνύει εκτός από την εκτίμηση στο πρόσωπο του σκηνοθέτη ότι ο εμφύλιος εξακολουθεί να ενδιαφέρει και το θέμα είναι ακόμη ζωντανό στην ψυχή των Ελλήνων. Αποτελεί άλλωστε μιά εποχή αρκετά άγνωστη για το ευρύ κοινό αλλά και για το πιο υποψιασμένο κοινό συνήθως η γνώση είναι μονόπλευρη και σχετική με την προσωπική και οικογενειακή ιστορία του καθενός. Η ιστορική πραγματικότητα έχει αντικατασταθεί από μύθους που πλάστηκαν όλα αυτά τα χρόνια της ηθελημένης συσκότησης και που δυσκολεύουν την αντικειμενική θεώρηση των γεγονότων.

Ο σκηνοθέτης της ταινίας δήλωσε ότι διάβασε περί τα 600 βιβλία για να γνωρίσει την εποχή και να γυρίσει την ταινία. Κάποιοι αναρωτήθηκαν που φάνηκε αυτό το διάβασμα στην ταινία, αφού απουσίαζαν τα πολιτικά και ιστορικά στοιχεία, οι πολιτικές διεργασίες, οι αναφορές στις διεθνείς συγκυρίες και στα αίτια. Η ταινία πράγματι δεν ασχολείται με τα παραπάνω, και επικεντρώνεται στο ανθρώπινο δράμα, καταδεικνύοντας ότι στον εμφύλιο υπήρχαν μόνο θύματα, οδύνη και σπαραγμός. Χρειάζεται πραγματικά πολύ μελέτη και ουσιαστική γνώση για να φτάσεις στο συμπέρασμα αυτό. Μελετώντας ξεπερνάς τους μύθους, εκπλίσσεσαι βλέποντας πως δεν επιβεβαιώνεται το μοτίβο του «καλού» και του «κακού» και αντιλαμβάνεσαι πως ο ελληνικος λαός ήταν το θύμα, και οι ηγέτες του οι θύτες που του προκάλεσαν τόσο πόνο και συμφορά. Ήταν μια τραγωδία για το ελληνικό έθνος την οποία οι επικεφαλής και των δύο στρατοπέδων δεν προσπάθησαν να αποφύγουν.

Εξήντα χρόνια μετά, ο εμφύλιος αποτελεί ακόμη αντικείμενο ιδεολογικών αντιπαραθέσεων και τα πολιτικά πάθη είναι ακόμη ζωντανά. Αποτέλεσμα των παραπάνω ήταν η ταινία να δεχτεί εκτός από θετικά και αρνητικά σχόλια. Στην πραγματικότητα η ελληνική κοινωνία δεν είναι ακόμη έτοιμη να δεχτεί την αλήθεια. Οι μύθοι είναι ακόμη ισχυροί και δεν επιθυμεί κανείς να τους αμφισβητήσει. Η αλήθεια είναι ακόμη συσκοτισμένη και λίγοι επιθυμούν να την κοιτάξουν κατάματα. Μετά την δεξιά θεώρηση των γεγονότων που φασιστικά επιβλήθηκε κατά τον ψυχρό πόλεμο, και ως αντίδραση στα δεξιά ψεύδη και τις υπερβολές, από τη μεταπολίτευση και έπειτα περάσαμε στην μονόπλευρη κομμουνιστική ιστοριογραφία, που σφυρηλάτησε με τη σειρά της τους αριστερούς μύθους.

Εξήντα χρόνια μετα το τέλος του εμφυλίου είναι η ώρα για την αντικειμενική συγγραφή της ιστορίας. Πρεπει με τόλμη να ξεπεράσουμε τους μύθους και να επιτρέψουμε στην αλήθεια να αποκαλυφθεί. Η ευθύνη τόσο των ιστορικών όσο και των καλλιτεχνων είναι μεγάλη. Ο Παντελής Βούλγαρης κινήθηκε προς αυτή την κατεύθυνση και έκανε το χρέος του. Πρέπει να ακολουθήσουν και άλλοι, γιατί ο εμφύλιος είναι τόσο πολύπλευρος και τόσο πλούσιος σε γεγονότα που για να φωτιστεί επαρκώς απαιτούνται εκατοντάδες ταινιών και χιλιάδες βιβλίων.

Τα αρνητικά σχόλια ήταν αναμενόμενα από τον σκηνοθέτη, όπως δήλωσε ο ιδιος. Ήταν άραγε αναμενόμενη η τόσο σκληρή πολεμική που ασκήθηκε από το ΚΚΕ; Μέχρι φυλλάδια μοιράστηκαν έξω από κινηματογράφους που καταγγέλουν την ταινία. Το ΚΚΕ ποτέ δεν είχε καλή σχέση με την αλήθεια, αλλά εσχάτως έχει ξεπεράσει κάθε όριο, και καταγγέλει κάθετι που δεν ταυτίζεται πλήρως με τη δική του γραμμή.

Η ταινία εστίαζε στο ανθρώπινο δράμα, δεν έθιγε καθόλου τα κακώς κείμενα του ΔΣΕ και κατά συνέπεια δεν υπήρχε κανένας λόγος για τέτοια αντίδραση. Και μόνο το αυταπόδεκτο γεγονός ότι οι μαχητές περίμεναν την υποσχεθείσα βοήθεια απο τη Σοβιετική ένωση που δεν ήρθε ποτέ, αρκεί για να ενοχλησει το σταλινικό ΚΚΕ, καθώς και το γεγονός ότι δεν παρουσίαζόνταν ο εθνικός στρατός σαν αγριεμένα κτήνη, αλλά σαν άνθρωποι που βίωσαν επίσης ένα δράμα.

Δεν υπήρχαν καθόλου αιχμές για τον ΔΣΕ, η ταινία δε μιλούσε (παρά ελάχιστα) για τις βίαιες στρατολογήσεις νεαρών αγοριών και κοριτσιών, καθόλου για τις λιποταξίες, για τις εκτελέσεις των στρατολογημένων που προσπαθούσαν να αποδράσουν, για τα λαικά δικαστήρια που εξόντωναν κατόπιν εντολής αριστερούς και δεξιούς «προδότες», για το παιδομάζωμα, για την απόφαση να διαιρέσουν την Ελλάδα στα δύο, για τη θέση υπέρ της αυτονομίας της Μεκεδονίας, για τις αυθαιρεσίες του Ζαχαριάδη και των συνεργατών του Γούσια και Βλαντά έναντι των μαχητών και των αξιωματικών του ΔΣΕ, τους οποίους για να καλύψουν δικές τους αποτυχίες κατηγορούσαν για προδότες και υπέβαλλαν σε φρικτα βασανιστήρια για να ομολογήσουν. Δεν μπορώ να φανταστώ τι θα γινόταν αν μιλούσε για όλα αυτά!

Κατά τις δεκαετίες 50 και 60 η κυριαρχία της άκρας δεξιάς επέβαλλε γιορτές μίσους, παρουσίαζε τους αριστερούς σαν άγριους και αιμοβόρους σφαγείς και δεν επέτρεπε καμία διαφορετική άποψη απο την δική της. Οι αντιστοιχίες με τη σημερινή πολιτική του ΚΚΕ είναι εμφανείς. Τα τελευταία χρόνια το ΚΚΕ αφού έκανε προσπάθεια να σταματήσει τις δεξιές γιορτές μίσους, οργανώνει πλέον αριστερές γιορτές στο Γράμμο, κατηγορεί οποιονδήποτε έχει διαφορετική άποψη για την ιστορία και καταγγέλει τώρα τον Παντελή Βούλγαρη γιατί δεν παρουσιάζει τους δεξιούς σαν άγριους δολοφόνους. Οι οιμοιότητες των άκρων είναι τόσο πολλές!!

Η δική μας Ιστορία

Από σχόλιό μου στό Ιστολόγιο "Πόντος και Αριστερά", στην ανάρτηση "Τό ύστατο "ΟΧΙ" ενός μικρού ανθρώπου"

1. “Δεν είναι μυστήριο, η Ελλάδα ποτέ δε νίκησε μόνη της την Τουρκία, ούτε και καμία άλλη χώρα δηλαδή.
   2 αυτοκρατορίες μαζί, Μ.Βρετανία και Γαλλία, κι έπαθαν πανωλεθρία στην Καλλίπολη τo 1916 και περιμένατε να νικήσει η Ελλάδα μόνη και με όλους τους άλλους να υποστηρίζουν τους Τούρκους;”

   Κωνσταντίνε, μέχρι και τον Νοέμβριο τού 20, πού έγιναν οι εκλογές, ο Κεμάλ δεν είχε κανέναν αξιόλογο στρατό.
   Ελάχιστους μόνιμους αξιωματικούς, μαζί μέ ατάκτους τσέτες.
   Εφτιαξε στρατό απο το 1921, όταν έρρευσαν τα χρυσά ρούβλια απο την Ρωσσία τού Λένιν, και μπορεσε να μισθοδοτήσει τούς μόνιμους αξιωματικούς τού τέως Οθωμανικού στρατού,πού παρέμεναν άνεργοι επί διετία και πού άρχισαν να συρρέουν κατα κύματα στην Αγκυρα.
   Αρα ήταν πολύ ρεαλιστική η συντριβή του εκείνη την περίοδο, πού οι Αγγλοι δεν τον έβλεπαν με καλό μάτι, και απο ότι περιγραφει ο Σβωλόπουλος, δέχθηκαν ευνοϊκα την εισήγηση τού Βενιζέλου, για ετρατεια στην Αγκυρα με σκοπό την διάλυση του Κεμάλ.
   Επίσης, δέχθηκαν την εισήγηση τού Βενιζέλου, για ίδρυση Ποντιακής Δημοκρατίας και άνοιγμα δεύτερου μετώπου στόν Πόντο.
   Ηταν πολύ ρεαλιστική, λοιπόν, τό 1920, η νίκη κατα τού αδύναμου, τότε, Κεμάλ.

   Σχόλιο από vripol | Οκτωβρίου 28, 2009

2. Επίσης, Κωνσταντίνε, ξεχνάς κάτι σημαντικό:
   Την θέληση των προγόνων μας, των Ελλήνων, δηλαδή, της Μικρας Ασίας και τού Πόντου, που εχοντας υποστεί τό πρωτο κύμα της γενοκτονίας από τό 1914 έως τό 1918, έψαχναν εναγώνια κάποια κρατική διευθέτηση πού θα εξασφάλιζε ότι δεν θα ξανασφαγούν.
   Μάς πρότειναν να υποταχθούμε σε Αρμενικό κράτος, και δεν το δεχθήκαμε, γιατι φοβόμασταν πως αυτή η λύση θα ξαναφερνε ματοκύλισμα στην πατρίδα μας, τόν Ποντο.
   Μας πρότειναν Ποντιοαρμενική Ομοσπονδία και την δεχθήκαμε, όπως φάνηκε να την δέχονται και οι Αρμένιοι στις διαπραγματεύσεις τού Ερεβάν, αλλά δεν την δέχθηκε η Αρμενική αντιπροσωπία στο συνεδριο των νικητων, στό Παρίσι.
   Μέχρι και κρατος χριστιανων και μουσουλμάνων διερευνούσε ο Χρύσανθος, προκειμένου να μην ξανασφαγούμε.
   Προσβλέπαμε στην Ελλάδα τού Βενιζέλου για να γλυτώσουμε, 1.700.000 Ελληνες.
   Εμας, μας λογάριασε, ο Μεταξάς και τό ΣΕΚΕ, όταν συμμαχούσαν με τό περίφημο “Ελιά-στεφάνι, σφυρί-δρεπάνι;”
   Ο Μεταξάς, κρίνοντας με τά κριτήρια τής παραδοσιακής παλιελλαδίτικης ελίτ, δεν έβρισκε συμφέρουσα την Μικρασιατική Εκστρατεία.
   Ο Βενιζέλος, συγχρονιζόμενος, τότε, με την βούληση της κοινωνίας, για προστασία και ενσωμάτωση τού πέραν των μέχρι τότε Ελλαδικών συνόρων, Ελληνισμού, στό υπό σχηματισμόν Εθνος-Κράτος, ανταποκρίθηκε,με την απόβαση στην Σμύρνη.
   Εμείς οι Πόντιοι, τον ψέγουμε γιατί δεν ανταποκρίθηκε έγκαιρα στό δικό μας αίτημα, για στήριξη τού Αντάρτικου του Δυτικού Πόντου, και της Ποντιακής Δημοκρατίας.

   Σχόλιο από vripol | Οκτωβρίου 29, 2009

3. Κωνασταντίνε, ο Ελληνισμός ξερριζώθηκε το 1923 από την Μικρα Ασία, μετα απο 2700 χρόνια ζωής εκεί, γιατί σε εκείνες τις καταραμένες εκλογές του 1920, οι τριακόσιες χιλιάδες μουσουλμάνοι των νέων χωρών, ψήφισαν τό Λαϊκό κόμμα του Βασιλιά και τού Μεταξα.
   Δεν έχω καμία αντίρρηση πού ψήφισαν και οι μουσουλμάνοι.
   Τό πρόβλημά μου είναι, ότι αυτοί πού κάθισαν στην εξουσία με τίς ψήφους τους, δεν είχαν κανέναν ενδιασμό, να απαγορεύσουν, δια νόμου, τον Ιούλιο τού 1922, τούς Ελληνες της Μ.Ασίας να έλθουν στην Ελλάδα, καθώς επίκειτο η σφαγή τους…
   Εμείς γι αυτούς δεν είμασταν επιθυμητοί πολίτες,όσο οι πολιτικοί τους φίλοι και ψηφοφόροι μουσουλμάνοι, γιατί είμασταν Βενιζελικοί και “τουρκόσποροι” …..
   Γιατί, τό μέλημά τους δεν ήτανε η σωτηρία τού Ελληνισμού, αλλά η σωτηρία τής βολής τους στό κρατίδιό τους..
   Γιατί γι αυτούς “Εθνος” και “Εθνικισμός”, σήμαινε τό στενό συμφέρον της κρατικής ελίτ και η προάσπισή του..
   Φτιάξαν και την Ιστορία, όπως τούς βόλευε..
   Καί γι αυτην την Ιστορία εμείς είμασταν σκιές ανύπαρκτες, ικανες μόνο για να “συνοστίζονται” στίς παραλίες πόλεων που δεν πρέπει να πολυαναφέρονται, για να μην θίγουν τίς ευαισθησίες της κρατικης Τουρκικής ελίτ..
   Καί για να μπορούν οι πορφυρογέννητοι μεταξοσκόληκες, να χορεύουν στα γρασίδια τους αποστεωμένο ζεϊμπέκικο, καταθέτοντας στεφάνια στόν τάφο τού Κεμάλ και φτύνοντας στούς δικούς μας τάφους..

Κωνσταντίνε, τό “παλαιολλαδίτικη”, δεν εχει την έννοια τού ψόγου κατα των Ελλήνων της παλαιάς Ελλάδας, πού πολεμούσαν ηρωϊκα επι 10 ετία και ματωσαν στην Μακεδονία και την Μ.Ασία..
Αναφερεται στην κρατική γραφειοκρατία και τα κόμματα της Παλαιάς λεγόμενης Ελλάδας, πού τό μέλημά τους ήταν η διασφάλιση της πολιτικής αναπαραγωγής τους, και των οικονομικών και κοινωνικών τους προνομίων στά πλάισια τού μικρού Ελλαδικού κρατους,
και δεν ήθελαν να μπούν σε περιπέτειες πού θα εξασφάλιζαν καλύτερη μοίρα για τον εκτός των συνόρων του κρατιδίου Ελληνισμό, αλλά θα έθεταν εν αμφιβόλω την διαιώνηση της κυριαρχίας τους.
Σύνθημά τους το “οίκαδε” και το “μικρα πλήν έντιμος Ελλάς”
Στην συλλογιστική μου, ξεχωρίζω το συμφέρον των πολιτικών ελίτ και της κρατικής γραφειοκρατίας, απο το συμφέρον της υποκέιμενης κοινωνίας, Ελλαδικής και εξωελλαδικής….
Τό ίδιο θεμα υπάρχει και σημερα:
Οι κρατικές ελίτ (κόμματα εξουσίας, κρατικό προσωπικό) και οι οικονομικές ελίτ, αποφασίζουν ερήμην της κοινωνίας.
Αποφασίζουν αν θα ανήκουμε στην Δύση ή στην Ανατολή, χωρίς ποτε να μας ρωτήσουν, ως κοινωνία, και να αποφασίσουμε μεσα απο σοβαρή διαβούλευση, τί θέλουμε στην Κύπρο, στό Αιγαίο, στα Ελληνοτουρκικά, στό Σκοπιανό…
Τό ότι τούς εκλέγουμε ανα τετραετία τούς δίνει την αποκλειστική αρμοδιότητα της διαχείρησης αυτών των θεμάτων, εν λευκώ..

«12/2008 Οι νέοι, η ελευθερία και το κράτος»

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ- ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Ο καθηγητής Γιώργος Κοντογιώργης θα παρουσιάσει το βιβλίο του «12/2008 Οι νέοι, η ελευθερία και το κράτος» και θα συζητήσει με τους πολίτες που θα παρίστανται, για τα θέματα του βιβλίου, την Τρίτη 3 Νοεμβρίου 2009, στις 20.30, στο café του Βιβλιοπωλείου IANOS (Σταδίου 24).

Από τις εκδόσεις IANOS κυκλοφορεί το νέο βιβλίο του καθηγητή Γιώργου Κοντογιώργη «12/2008, Οι νέοι, η ελευθερία και το κράτος», στο οποίο ανατέμνει την κρίση του ελληνικού πολιτικού συστήματος και τον χαρακτήρα του αδιεξόδου της νεοτερικότητας με αφορμή την πρόσφατη εξέγερση της νεολαίας και την παγκόσμια χρηματοπιστωτική αναταραχή.

Συγχρόνως διαλογίζεται για την κατεύθυνση της εξέλιξης που αναμένεται να λάβει ο κόσμος στο περιβάλλον του 21ου αιώνα.

Όντως ο συγγραφέας διαπιστώνει ότι η στασιαστική έκφραση της οργής των νέων του περασμένου Δεκεμβρίου, ανεξαρτήτως της αφορμής που την προκάλεσε και της άμεσης αιτιολογίας της, ανέδειξε με μεγάλη καθαρότητα το αδιέξοδο της εποχής μας. Αδιέξοδο που οφείλεται στην ανατροπή της ισορροπίας μεταξύ κοινωνίας, κράτους και αγοράς, υπέρ της πολιτικής κυριαρχίας της τελευταίας.
Αδιέξοδο με ειδικότερα ελληνικά χαρακτηριστικά, τα οποία τη φορά αυτή προέβαλαν στην παγκόσμια σκηνή ως προάγγελος γενικότερων εξελίξεων που δεν εγγράφονται στην περιοχή της παραδοσιακής αμφισβήτησης.
Το γεγονός αυτό εξηγεί, άλλωστε, γιατί οι πολιτικές δυνάμεις παρακάμφθηκαν με τόση ευκολία από τους νέους, στα συναισθήματα των οποίων οι διακινητές της ιδεολογίας της καταστροφής επικράτησαν κατά κράτος και καρπώθηκαν εξ ολοκλήρου την οργή τους, δίδοντάς της διαστάσεις τυπικής εξέγερσης.
Με δεδομένη την αίσθηση του αδιεξόδου, που έγινε εμφανής στο πρόταγμα της ελληνικής νεολαίας, είναι όμως εξίσου κατάδηλη στο σύνολο της νεοτερικής σκέψης, ο συγγραφέας επέλεξε να επικεντρώσει το ενδιαφέρον του στη διερώτηση για τη σημειολογία της κρίσης, σε συνδυασμό με την ανάπτυξη μιας προβληματικής για την κατεύθυνση της εξέλιξης.
Στο πλαίσιο αυτό, διεξάγει ένα γόνιμο διάλογο με θεμελιώδεις έννοιες της εποχής μας, όπως της δημοκρατίας και της αντιπροσώπευσης, της αγοράς και του οικονομικού συστήματος, της ελευθερίας και των δικαιωμάτων, της αναρχίας και της ιδεολογίας της καταστροφής, της συλλογικής ταυτότητας και της κοσμο-πολιτειότητας, προκειμένου να αναδείξει το βάθος του γνωσιολογικού αδιεξόδου και του συντηρητικού εγκιβωτισμού της νεοτερικότητας.
Πρόθεση του συγγραφέα δεν είναι να κατευθύνει τη σκέψη των νέων, αλλά να συμβάλλει στην αποδέσμευσή της από τα απολιθωμένα στερεότυπα της νεοτερικής γνωσιολογίας που την κρατούν δέσμια ποικίλλων όσων αναχρονισμών και προκαταλήψεων.