Τέως ακατέργαστος εγωιστής-ναρκισσευόμενος άθεος. Νύν αγωνιζόμενος Χριστιανός Ορθόδοξος

Έχουμε διαρκές βίωμα θανάτου

2012-02-09T21:59:00.000-08:00

Οι ψυχολόγοι λένε, πως η προσπάθεια για απόκτηση ενός πράγματος και η αγωνία της διατήρησής του γεννά το άγχος της φθοράς και του θανάτου:

Θάνατο ζούμε, όταν παλεύουμε να κάνουμε λεφτά και να τα διατηρήσουμε.

Θάνατο ζούμε όταν προσπαθούμε να φτιάξουμε σπίτι και να το διατηρήσουμε.

Θάνατο ζούμε όταν προσπαθούμε να αποκτήσουμε διδακτορικό και πανεπιστημιακή έδρα, και έπειτα να την διατηρήσουμε.

Με λίγα λόγια, όταν προσπαθούμε να χτίσουμε το αυτοείδωλό μας με τούβλα, φράγκα και διδακτορικά, ζούμε κατάσταση άγχους, δηλ. διαρκούς φόβου θανάτου, διότι αισθανόμαστε καθημερινά πώς το οικοδόμημα αυτό μπορεί να αμφισβητηθεί ή να καταρρεύσει ή να χαθεί,

Είμαστε λοιπόν εγκλωβισμένοι μεταξύ ενός διαρκούς βιώματος θανάτου, και της προοπτικής ενός τελειωτικού και οριστικού θανάτου του σώματός μας. Θάνατος χωρίς ελπίδα. Όπως και η πατρίδα μας σήμερα: Επικείμενος θάνατος χωρίς ελπίδα ζωής για τό μέλλον..

Αυτό είναι η κόλαση: Η παρούσα ζωή μας αιωνίως.

Τι είναι η ζωή;

1. «Αίσθησις ζωής αιωνίου». Δεν πεθαίνουμε. Υπάρχει μέλλουσα ζωή. Η ζωή που ζούμε είναι πολύ μικρή σε σχέση με την αιώνια μέλλουσα. Κι αυτό δεν είναι παρηγορητικό παραμύθι. Οι Ἁγιοί μας, το βεβαιώνουν και δεν είναι φαντασιόπληκτοι ούτε τρελοί. Ίσα-Ίσα, ήταν και είναι (διότι η Ορθοδοξία, και τώρα που μιλάμε, γεννάει αγίους, εν ζωή, σήμερα) πολύ πιο υγιείς από εμάς, που καταντούμε νευρωτικά θανατερά φαντάσματα.

Υπάρχει λοιπόν ελπίδα, ΖΩΗΣ αιώνιας, ζωής του μέλλοντος αιώνος.

2. Υπάρχει καί Ζωή στο σήμερα, στην καθημερινότητά μας;

Μά ασφαλώς: Η προσωπική σχέση με τό Θεό δια της προσευχής και της συμμετοχής στά μυστήρια της εκκλησίας. Ετσι καταλαβαίνω, πώς ότι και να δημιουργήσω, είναι δώρο, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΟ ΜΟΥ, καί πρέπει να ευχαριστήσω τον Θεό που μου το δώρισε κάι να το αντιδωρίσω στον Θεό καί στούς άλλους (αυτό κάνει καθημερινά στο μυστήριο της θείας ευχαριστίας η εκκλησία μας, αυτό κάνουμε με τον άρτο και τον οίνο που προσκομίζουμε, και επί πλέον αυτός ο άρτος και ο οίνος, με την παρουσία του Αγίου Πνεύματος, μετατρέπεται σε σώμα και αίμα Χριστού. Αυτό γίνεται επί δύο χιλιάδες χρόνια).

«Μηδέν έχοντες και τα πάντα κατέχοντες», έλεγε ο Παύλος.

Ετσι λοιπόν, φεύγει το άγχος του θανάτου.

Ανανοηματοδοτείται το παρόν και το μέλλον, όταν ζουμε ευχαριστιακά στο παρόν και έχουμε αίσθηση αιώνιας ζωής για τό μελλον

Άντε λοιπόν εμπρός στόν αγώνα: Να πατήσουμε κάτω την φιλαυτία μας, να γυμνωθούμε από τον εγωισμό, να δωριστούμε στον Θεό και στούς άλλους.

Και θα ζούμε νύν και αεί.

Και σας το ξαναλέω: ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΨΕΜΜΑ, ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΚΟΥΦΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΝΟΗΣΗ.

Ασκήσεις εξόδου από την φιλαυτία.

2012-02-08T20:10:00.000-08:00

ΕΠΙΠΕΔΟ ΑΣΚΗΣΗΣ 1 (πιο εύκολο)

Προσπαθώ, κάθε ασθενή μου που θα μπει στο ιατρείο, να τον αισθανθώ σαν τον πιο αγαπητό μου άνθρωπο.

Προσπαθώ να τον περιμένω με λαχτάρα και να τον αγκαλιάσω σαν το παιδί μου που έχω χρόνια να το δω.

Προσπαθώ να σκεφτώ, πως και ο πιο αντιπαθητικός σε εμένα, κατά βάθος είναι ένα τραυματισμένο πουλάκι, που οικοδόμησε για τον εαυτό του, ως προστατευτικό τείχος, μια εικόνα δυνατού σε κάποιον τομέα, και πώς αυτό το κλείσιμο θα ξεκλειδώσει όχι με κατά μέτωπον επίθεση για την εκπόρθησή του, αλλά μόνο άμα νοιώσει την αγάπη μου.

Προσπαθώ να ακούω αυτά που μου λέει, όχι με την συγκατάβαση του επαΐοντος, αυτού που εξ ορισμού ξέρει περισσότερα, αλλά ως αυτός που πάντα ξέρει λιγότερα, και περιμένει ναμάθει.

Το επίπεδο αυτό είναι εύκολο, γιατί στην σχέση έχω εγώ το πάνω χέρι, επιδιώκω για τον εαυτό μου μια εικόνα αγαθού, καταδεκτικού και μεγάθυμου, ο ναρκισσισμός μου είναι παρών, απλώς είναι «αγαπητικού» τύπου ναρκισσισμός. Αν μείνω εδώ είμαι «καλός» πρός τα έξω, ενώ παραμένω τό ίδιος μέσα μου. Αυτή, νομίζω, είναι η «γερμανικού» τύπου καλοσύνη.

ΕΠΙΠΕΔΟ 2 (δύσκολο)

Προσπαθώ να σκεφτώ, πώς εγώ που θέλω να σκέφτομαι τόσο μεγάθυμα για τον άλλον, είμαι ενας φούσκας, ένα ταπεινολόγος υπερήφανος. Πώς ο άλλος μπορεί να είναι πολύ καλύτερος από μένα, για πράγματα που έκανε ή θα κάνει και που εγώ δεν γνωρίζω καί για αισθήματα και έξοδο απο την φιλαυτία που κατάφερε χωρίς πολλές τυμπανοκρουσίες όπως εγώ.

Εδώ, αν αρχίσω να τα καταφέρνω, μου φαίνεται πώς αρχίζω να διαρρηγνύω τον ναρκισσισμό μου και να διαμορφώνω συνθήκες αληθινού ανοίγματος στον άλλον.

Προσπαθώ να σκεφτώ, πώς θα πρέπει να συνεχίσω να τον βλέπω ετσι, αν είναι γύφτος, πακιστανός, βρώμικος και τοξινομανής και άφησε έγκυο την κόρη μου. Πώς και σε αυτήν την περίπτωση, δεν πρέπει απλώς να τον ανέχομαι, αλλά να χαίρομαι γιατί ένας άνθρωπος «κατ εικόνα» θεού μου έκανε αυτήν την τιμή.

Προσπαθώ να φαντασθώ, πώς αυτός ο άλλος, που συναντώ και που θέλω να αγκαλιάσω, μου τσαλαπατάει αυτήν την διάθεση, την αγνοεί, μου επιτίθεται, μου φέρεται αχάριστα, και πώς εγώ, παρ όλα αυτά, πρέπει να συνεχίσω να τον αγαπώ, με τον νου και την καρδιά μου, όπως θα συνέχιζα να προσπαθώ να τον αγαπώ και να νοιάζομαι γι αυτόν αν ήταν το δύσκολο παιδί μου.

Προσπαθώ να φαντασθώ, πώς αυτός ο άλλος, μου επιτίθεται για να με σκοτώσει, με τραυματίζει και με βασανίζει, σκοτώνει και βιάζει την γυναίκα μου και την κόρη μου, αφού πρώτα τις βασανίσει. Όμως, προσπαθώ να σκεφτώ, πώς και τότε, θα πρέπει να τον βλέπω σαν παιδί μου που έφτασε σε αυτό το σημείο, και πώς το μόνο που μου μένει είναι να προσπαθήσω να το αγκαλιάσω με αγάπη, να προσεύχομαι γ ι αυτόν, να αρρωστήσω γι αυτόν, να πεθάνω γι αυτόν, για να μην υποφέρει κι αυτός.

Αυτό είναι πολύ προχωρημένο. Αλλά, σκέφτομαι, πώς όσο ασκούμαι γι αυτό το ενδεχόμενο καθημερινά, κάτι μπορώ να καταφέρω.

Παππούλη μου Παΐσιε, εσύ που μεταμορφώθηκες σε σκέτη αγάπη για τούς άλλους, βοήθα με να σου μοιάσω έστω και στό ένα εκατομμυριοστό.
Αμήν.

Προσευχή Γέροντος ΠΑΙΣΙΟΥ, υπέρ όλου του κόσμου.

Κύριε ημών Ιησού Χριστέ μου, μην εγκαταλείπεις τους δούλους Σου που ζουν μακριά από την Εκκλησία, η Αγάπη Σου να ενεργήσει και να τους φέρει όλους κοντά Σου.
-Μνήσθητι Κύριε πάντων των δούλων Σου
των πονεμένων,
των θλιβομένων,
των Ασθενούντων,
των Φτωχών,
των πενθούντων,
των Αδικημένων,
των Μοναχικών,
των Συκοφαντουμένων,
των Αιχμαλώτων,
των Πεινασμένων,
των Προσφύγων,
των Παραστρατημένων,
των Πλανεμένων,
των Ανυπερασπίστων,
των Φυλακισμένων,
-Μνήσθητι Κύριε των δούλων Σου που υποφέρουν από τον καρκίνο.
-Των δούλων Σου που υποφέρουν από μικρά ή μεγάλα νοσήματα.
-Των δούλων Σου που υποφέρουν από σωματικές αναπηρίες.
-Των δούλων Σου που υποφέρουν από ψυχικές αναπηρίες.
-Μνήσθητι των αρχόντων (προέδρων, υπουργών...) και βοήθησον αυτούς να κυβερνούν χριστιανικά.
-Μνήσθητι Κύριε των παιδιών που προέρχονται από προβληματικές οικογένειες.
-Των προβληματικών οικογενειών και των διαζευγμένων.
-Μνήσθητι Κύριε των ορφανών όλου του κόσμου, όλων των πονεμένων και των αδικημένων στην ζωή, όσων έχουν χάσει τους συζύγους τους.
-Μνήσθητι Κύριε όλων των φυλακισμένων, των αναρχικών, των ναρκομανών, των φονέων, των κακοποιών, των κλεφτών,φώτισον και βοήθησον αυτόυς να διορθωθούν.
-Μνήσθητι όλων των ξενιτεμένων.
-Όλων όσων ταξιδεύουν στην θάλασσα, στην ξηρά, στον αέρα και φύλαξον αυτούς.
-Μνήσθητι της Εκκλησίας μας, των πατέρων(κληρικών), της Εκκλησίας των πιστών.
-Μνήσθητι Κύριε όλων των μοναστικών αδελφοτήτων, ανδρικών και γυναικείων, των γερόντων και των γεροντισσών και όλων των αδελφοτήτων και των αγιορειτών πατέρων.
-Μνήσθητι Κύριε των δούλων Σου που είναι σε καιρό πολέμου.
-Όσων καταδιώκονται στα βουνά και στους κάμπους.
-Μνήσθητι των δούλων Σου που άφησαν τα σπίτια τους και τις δουλειές τους και ταλαιπωρούνται.
-Μνήσθητι Κύριε όλων των φτωχών, αστέγων και προσφύγων.
-Μνήσθητι Κύριε όλων των εθνών, να τα έχεις στην αγκαλιά Σου, να τα σκεπάζεις με την αγία Σου Σκέπη, να τα φυλάγεις από κάθε κακό και από τον πόλεμο. Και την αγαπημένη μας Ελλάδα μέρα και νύκτα να την έχεις σστην αγκαλιά Σου, να την σκεπάζεις με την αγία Σου Σκέπη, να την φυλάγεις από κάθε κακό και από τον πόλεμο.
-Μνήσθητι Κύριε των ταλαιπωρημένων εγκαταλελειμμένων, αδικημένων, δοκιμασμένων οικογενειών και δώσε πλούσια τα ελέη Σου σ' αυτές.
-Μνήσθητι των δούλων Σου που υποφέρουν από ψυχικά και σωματικά προβλήματα πάσης φύσεως.
-Μνήσθητι όσων βρίσκονται σε απόγνωσι, βοήθησε και γαλήνευσέ τους.
-Μνήσθητι Κύριε των δούλων Σου που ζήτησαν τις προσευχές μας.
-Μνήσθητι και πάντων των απ' αιώνος κεκοιμημένων και ανάπαυσον αυτούς.
ΑΜΗΝ

Ποιοί είναι Μεγάλοι πνευματικοί ηγέτες;

2012-02-07T21:26:00.000-08:00

Τού Αρχιμανδρίτου Βασιλείου Γοντικάκη, Προηγουμενου Ι. Μ. Ιβήρων. Περιοδικό "Πειραϊκή εκκλησία", τεύχος Φεβρουαρίου 2012.

"...Μεγάλοι δεν είναι οι θορυβοποιοί πού προβάλλονται ως πνευματικοί ηγέτες ή προφήτες, για να καταπλήξουν και καταπνίξουν τόν κόσμο. Μεγάλοι είναι οι ταπεινοί καί "ανύπαρκτοι" πού έχουν δεχθή τήν παράκλησι τού Πνεύματος και αποτελούν τήν παρηγοριά όλου τού κόσμου. Τούς αρκεί η Χάρις (Β' Κορ. 12,9). Καί αυτήν εκπέμπουν αενάως, μέ ακτινοβολία πού τρέφεται ακατάπαυστα από τη συντριβή τής καρδίας καί τήν αίσθησι πού έχουν ότι μολύνουν τόν τόπο με την παρουσία τους. Ενώ αυτοί οι ίδιοι είναι ευλογία για όλη τή δημιουργία καί όταν ζούν καί αφού πεθάνουν, γιατί τό Πνεύμα τό Άγιο δίνει νόημα και λόγο στήν παρουσία καί τήν απουσία τους.
Αντίθετα, μόλις πιστέψης ότι κάτι είσαι στήν αρετή ή στή γνώσι, τότε τά χάνεις όλα καί γίνεσαι αφορμή μολύνσεως, άσχετα άν νομίζεις εσύ-ή κάποιοι άλλοι- ότι είσαι υπόδειγμα αρετής καί ανανεώσεως τής πνευματικής ζωής.

Αυτό πού έχουν οι Άγιοι δεν είναι τά ανθρώπινα ταλέντα ή προτερήματα:σοφίας, ρητορικής ή ποιήσεως. Αλλά ότι όλα αυτά τά αγίασαν προσφέροντάς τα στόν Θεό. Καί δι'αυτών φανερώνεται η Χάρις πού παρηγορεί καί θεώνει τόν άνθρωπο."

Ταπέινωση..

2012-02-05T21:26:00.000-08:00

"..και γαρ ο χριστός ουχ εαυτώ ήρεσεν..." Ρωμ.15:3

"..αλλ' εαυτόν εκένωσε μορφήν δούλου λαβών.." Φιλ.2:7

Τι σημαίνει "σηκώνω τον Σταυρό μου";

2012-02-03T00:56:00.000-08:00

ΔΕΝ σημαίνει ζορίζομαι και ταλαιπωρούμαι γενικώς στην ζωή μου.
ΔΕΝ σημαίνει πως με απέρριψε η γυναίκα ή ο άνδρας που θέλησα να κάνω αποφυάδα του ΕΓΩ μου (που αρχικά θαύμαζε το παραφουσκωμένο μου αυτοείδωλο, όπως τής/τού είχε σκιαγραφήσει ο αυθάδης αυτοθαυμασμός μου και ύστερα με απομυθοποίησε μέσα στην καθημερινότητά μου).
ΔΕΝ σημαίνει ότι με βρίσκουν εμένα ή τούς συγγενείς μου η μία αρρώστια μετά τις άλλες.
ΔΕΝ σημαίνει καν ότι σκοτώθηκε το παιδί μου ή πέθανε από καρκίνο.

ΣΗΜΑΙΝΕΙ πώς ενώ κατάφερα κοπιωδώς και επίμοχθα, μέσα από συνειδητή άσκηση Ορθόδοξη ή μη, να ταπεινώνω τον εγωισμό μου, να αγκαλιάζω τον άλλον και ειδικά τον εχθρό μου, ενώ λοιπόν κατάφερα να αδειάζω τον εαυτό μου για να χωρέσω τον άλλον, εκείνος όχι μόνο δεν με αγκαλιάζει, αλλά με αγνοεί, μού φέρεται αχάριστα, και ακόμα χειρότερα καμιά φορά, με μισεί και λυσσά εναντίον μου.
ΣΗΜΑΙΝΕΙ, ακόμα περισσότερο, πώς ενώ μου φέρεται σκαιά, ΕΓΩ ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΩ ΝΑ ΠΡΟΣΠΑΘΩ ΝΑ ΤΟΝ ΑΓΑΠΑΩ.

Αυτό έγινε στον Σταυρό. Αυτό είναι το μυστήριο του Σταυρού. Ο Σταυρός, πολύ απέχει από το να είναι ένα φυλαχτό της φιλαυτίας μας που το κρεμάμε στον λαιμό μας για να μην ξεβολευτούμε.

Ο Γιατρός, πρέπει να αμείβεται ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ από τούς άλλους;

2012-02-01T01:02:00.000-08:00

Είμαι γιατρός Παθολόγος, και μάλιστα, ακόμα χειρότερα, (όπως εμείς οι ίδιοι το καταντήσαμε) ιδιώτης.

Οι συνάδελφοί μου πρόεδροι των ιατρικών συλλόγων, μετά «αγωνιστικού» φρονήματος, «διεκδίκησης και πάλης», τώρα, με την κατακρήμνιση της περίθαλψης, εν μέσω φτώχειας, και δυστυχίας, ομνύουν μετά δικαίας οργής, στο «κεκτημένο», των 20 Ευρώ, της «αξιοπρεπούς» ιατρικής αμοιβής… (μέχρι να υπουργοποιηθούν στην επόμενη κυβέρνηση, οπότε θα βοούν αλλέως)..
«Αξιοπρεπούς» ως προς τι, διερωτώμαι..
Ως προς τις «ανάγκες» μας, απαντάται.
Ποιες όμως ανάγκες μας; Μα αυτές που καθόρισε στα χρόνια τής διά δανεικών χρημάτων ευμάρειας και πνευματικής διολίσθησης, το αβυσσάλεα αποχαλινωμένο επιθυμητικό μας:
Ταξίδια με ιατρικές εταιρίες, πληρωμένα συνέδρια,
δώρα πάσης φύσεως από τις εταιρίες, από απλά στυλό, μέχρι πληρωμένες συνοδούς για «συνέδρια» στο εξωτερικό,
μίζα με το κομμάτι για αναγραφή φαρμάκων στα ταμεία και στα Νοσοκομεία,
επιθετικές, αισχρά αγοραίες συναλλαγές με διαγνωστικά κέντρα για μίζες ανά εξέταση,
δια συμβολαίων συμφωνίες χειρουργών με ιδιωτικά νοσοκομεία για αύξηση του επιπέδου αμοιβής, ανάλογα με τα χειρουργηθησόμεα «κομμάτια» (εξηγείς τώρα την τρεχάλα του «κορυφαίου», τεχνικά, χειρουργού, από το πρωί ως τα μαύρα μεσάνυχτα, έ αναγνώστη; Πρέπει να πιάσει όσο πιο πολλές εγχειρήσεις μπορεί η ομάδα, για να αμειφθεί περισσότερο και για να μην υπολείπεται ως προς τις άλλες τοιούτες)
Οικογένειες που στήθηκαν πάνω στο πόσα εξοχικά, πόσα αμάξια, πόσα ταξίδια και πόσα ανά μήνα φράγκα μπορούσε να προσκομίζει ο γιατρός στην σύζυγο και στα παιδιά… Ναι, σε τόσο υγιή πνευματικά θεμέλια…

Καί τώρα; Τώρα που δεν ρέουν τα δανεικά χρήματα;
Πόσο αποτιμούνται «οι λογικές ανάγκες μας» συνγιατρουδάκο;

Γιατί, αυτή η θεωρία των απύθμενων και απίθανων αναγκών, στήθηκε πάνω σε ένα συγκεκριμένο πνευματικό υπόβαθρο:

«ΕΙΜΑΙ ΓΙΑΤΡΟΣ, ΑΞΙΖΩ ΚΑΤΙ ΠΑΡΑ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΥΠΟΛΟΙΠΟΥΣ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΠΟΛΑΜΒΑΝΩ ΚΑΛΥΤΕΡΗ ΖΩΗ»

Βρέ κακομοίρη, μικρο και μεγαλο γιατρουδάκο, δωρεά είναι όλη σου η ύπαρξη, και κατά χάριν ζεις και αναπνέεις και ναρκισσεύεσαι…

Κι αντί να πεις ένα ευχαριστώ σ’ αυτήν την πατρίδα που σε σπούδασε από το άγιο υστέρημά της στα Πανεπιστήμιά της και να αντιδωρίσεις την επιστήμη σου στον Θεό και στους ανθρώπους, κατάντησες ένας ιατροκουμπαράς, μια απνεύματη σαπιοκοιλιά, ένα αρρωστημένο αυτοαναφορικό εγώ…

Και θα θεραπεύσεις εσύ τούς άλλους έ; Σαν εκείνον τον μεγαλοψυχίατρο των τηλεοράσεων που παίρνει τριακόσια ευρώ στην επίσκεψη, για να πεί στον ασθενή μετά από κι εγώ δεν ξέρω πόσες ψυχαναλυτικές συνεδρίες, πώς η νεύρωσή του οφείλεται στο ότι δεν έλαβε όση αγάπη θα έπρεπε από την μάνα του. Καί του δίνεις εσύ έμπρακτη αγάπη ψυχοθεραπευτή;

ΔΩΡΕΑΝ ρέ , μέσα στην φτώχια και στην δυστυχία του άλλου, ΔΩΡΕΑΝ ή με ένα ελάχιστο υποφερτό τίμημα θα τον διακονήσεις όσο για να ζείς φτωχικά, γιατί ΕΙΣΑΙ ΚΑΤΩΤΕΡΟΣ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ, γιατί έτσι πρέπει να αισθάνεσαι για να γίνεις άνθρωπος..

Γιατί Εκείνος, "Θεός ών, μορφή δούλου έλαβε"..
Δεν πιστεύω, αδελφέ μου, ιατροναρκισσάκο, να νομίζεις ότι εσύ είσαι καλύτερος; Ή μπάς και το νομίζεις; (Η ερώτηση είναι ρητορική. Ασφαλώς καί τό νομίζουμε..Οι περισσότεροι είμαστε άθεοί, γιατί έναν θεό έχουμε: Τόν Εαυτό μας)

Καί τότε, όταν θα μάθεις να θεραπεύεις ΔΩΡΕΑΝ ή σχεδόν δωρεάν, θα σου ξανάρθει λίγη από την χάρη τήν Αγία, το διαμάντι πού πέταξες "τοις κυσίν"

Κακόμοιρε γιατρουδάκο… Κι εγώ μαζι, σάρξ εκ της σαρκός σου και χειρότερος από εσένα, γιατι εγώ κάτι καταλάβαινα και σε ανεχόμουνα, αντι να σε αγκαλιάσω, να σε ξεστραβώσω λίγο, μπάς καί σώσω εαυτόν καί αλλήλους.

Αλλά, αμαρτωλά μου αδέλφια, ποτέ δεν είναι αργά.

" Ζητείτε" , αδέλφια, καί " δοθήσεται υμίν"

2012-01-30T04:44:00.000-08:00

Έκλαψα πικρά για τα χρόνια πού έχασα..
Γιατί όσο ζούσε αυτο τό μικρόσωμο γεροντάκι στο Άγιο Όρος και στην Σουρωτή, εγώ διύλιζα τον κώνωπα της "ειδικής" άθεης αλήθειας μου στο προαύλιο της ιατρικής του Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης και στην κάπνα διαφόρων ειδών συνελεύσεων.
Και μετά κατάλαβα, πώς αυτό το γεροντάκι, δεν πέθανε, απλώς πήγε παραπέρα.
Αυτό το παραπέρα, για το οποίο αξίζει κανείς να ζήσει όλα τα δεινά αυτού τού κόσμου, -έμαθα τώρα τελευταία..
Αυτό το γεροντάκι, που έφυγε από τον δικό μας κόσμο το 1994, με τις οδύνες ενός καρκίνου, ΠΟΥ Ο ΙΔΙΟΣ ΖΗΤΟΥΣΕ ΧΡΟΝΙΑ ΝΑ ΠΑΘΕΙ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΤΟΝ ΠΑΘΟΥΝ ΑΛΛΟΙ, κάθε εβδομάδα, παρουσιάζεται στα παιδάκια της ιεραποστολής, κάπου στην Αφρική, και αγωνίζεται να τους δώσει την αγάπη του.
Όχι, παλαιοί μου σύντροφοι άθεοι μαρξιστές και μη. Δεν τρελάθηκα, ούτε με κατέλαβε ψυχωτική θρησκοληψία.
Ούτε και θα δεχόμουν ούτε ένα λεπτό, πλέον, να πιστεύω κάτι που απλώς θα ήταν χρήσιμο για την πάρτη μου, εάν δεν καταλάβαινα ότι είναι αληθινό.
Πόσο αληθινό; Τόσο αληθινό όσο ο αριθμός 1/30000.
Τί είναι αυτό το ένα προς τριάντα χιλιάδες; Είναι η πιθανότητα να ήταν τυχαία η ανεύρεση ενός συγκεκριμένου χαπιού στο πάτωμα τού ιατρείου μου, την ημέρα πού προσευχήθηκα για να πάρω την πληροφορία που μου έδωσε αυτό το χάπι.
Όχι, αδέλφια, αυτά δεν είναι μαγικά. Είναι η χάρις του Αγίου Πνεύματος, που έχουμε ΟΛΟΙ μέσα μας, και που το μόνο που έχουμε να κάνουμε για να την αισθανθούμε, είναι απλώς, ΝΑ ΤΟ ΖΗΤΗΣΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΕΥΧΟΥΛΑ ΜΑΣ.

Υπάρχει, κάπου, ένας πατέρας που φροντίζει το παιδί του καθημερινά, αλλά εκείνο ποτέ δεν ζήτησε να τον γνωρίσει.. Για να ακριβολογούμε, θεωρεί τυχαία τα καθημερινά βοηθήματα που παίρνει από εκείνον, και αρνείται ΕΜΜΟΝΙΚΑ τήν πιθανότητα να τόν βοηθά κάποιος.. Καί, φυσικά, δεν απευθύνει ούτε ένα ευχαριστώ, σε αυτόν που θεωρεί ανύπαρκτον
Υπάρχει ένας πατέρας, που από τακτ και αγάπη για την ελευθερία τού παιδιού του, ποτέ δεν θέλησε να εμφανισθεί σ' αυτό με μια εκκωφαντική εισβολή στο προσκήνιο. Αρκέσθηκε, από το παρασκήνιο τού αγνοημένου, να το αγαπά και να το φροντίζει ΑΝΕΥ ΟΡΩΝ.
Σκέπτεστε την χαρά του, όταν εκείνο τού πει " πατέρα μου, πού είσαι, μίλα μου" ;
Μην φοβάστε, κάντε μια προσευχούλα, κρυφά, για να μην μας πέσει και η κακομοίρα μούρη, όπως έκανα και εγώ στην αρχή και απλώστε τις κεραίες σας για να πάρετε την απάντηση. Επιμείνετε, και μην απογοητεύεστε αν καθυστερήσει λιγάκι. (Σε εμένα, όταν ζήτησα αυτήν την επικοινωνία, η απάντηση καθυστέρησε …μισή ώρα, η πρώτη, γιατί μου ήρθε και η δεύτερη, εκεί που είχα χαλαρώσει και δεν τό περίμενα, εκείνο το βράδυ. Μιλάμε για απάντηση, και όχι για αυθυποβολή ή φαντασίωση, γιατί η πρώτη προσευχή μου, εκείνο το πρωινό Δευτέρας, του προηγούμενου Νοέμβρη, έθετε αυτό ακριβώς τό ερώτημα: « Χριστέ μου, πες μου, πώς θα ξεχωρίσω την αυθυποβολή από την αληθινή επικοινωνία στην προσευχή» ;
Και αν δεν πάρετε απάντηση, εδώ θα είμαι. σε αυτό το ιστολόγιο, για να με φτύσετε. Στο κάτω κάτω, εγώ τό αξίζω αυτό το φτύσιμο...
Ά, και να σας πω και κάτι: Υπάρχει και ο αντίπαλος, που επιδιώκει να μπει στην συχνότητα. (Ξέρω, αυτό κι αν δεν μπορείτε να το χωνέψετε μέ τίποτα). Μην φοβάστε. Σιγά-σιγά μαθαίνουμε να τον πολεμάμε. Σαν και εμάς είναι κι αυτός: Νάρκισσος επαναστάτης, πλανημένο παιδί, για το οποίο, αυτή η Μορφή που βλέπουμε πιο επάνω, προσεύχονταν νύχτες για να σωθεί. Ναι, από αγάπη, όχι του οπαδού, αλλά του Ορθόδοξου..
Και μην τό ψάχνετε θεωρητικά. Όσο και αν σας περιγράφω πώς είναι να οδηγείς αυτοκίνητο, δεν πρόκειται να μάθετε, εάν δεν το επιχειρήσετε.
Έτσι είναι η πίστη και ειδικά η Ορθόδοξη: βίωμα σχέσης με τόν Θεό. Όχι πώς δεν έχει θεωρία, που είναι και υπέρτερη σαφώς, αλλά αυτή λιγότερο μετράει. Η γιαγιά μου δεν ήξερε να διαβάζει, και κόντεψε να αγιάσει…
Άιντε, άθεά μου αδέλφια: Μια ταπεινή, αλλά επίμονη προσευχούλα. Και μετά, θα τα πούμε στό level two…